sinema vs.

Devlet dersi

2009-06-19T22:58:00.003+03:00

"We can offer what we are"

2009-03-02T03:12:00.003+02:00

“During the recent ruthless assault on the people of Gaza when so many people were injured or murdered, I lost my own sister; she had been ill for many years. The loss of this one person, whose death was anticipated, was such a blow, that when I considered the losses to the people of Gaza – of mothers, children, fathers, brothers, uncles, cousins, and friends, I wondered how the anguish of so much tragic loss could be sustained. Housing, hospitals, nurseries, libraries, schools, were also lost. Surely the blow to the human spirit would be intolerable for many, and there would seem little reason for continuing to live.

Going to Gaza is our opportunity (my partner Garrett Larson’s and mine) to express solidarity with the people there. To demonstrate the concern we feel each day for the suffering endured. To remind the people of Gaza and ourselves that we belong to the same world: the world where grief is not only acknowledged, but shared; where we see injustice and call it by its name; where we see suffering and know the one who stands and sees is also harmed, but not nearly so much as the one who stands and sees and says and does nothing. We can bring our witness, one of life’s strongest gifts, as others have come to our side, witnessing our struggle, when life appeared impossible to bear. When all is lost, or nearly lost, tenderness remains, or could. We can offer what we are.”
--Alice WALKER
February 19, 2009
>>

Israil'e bir Oscar?

2009-02-21T13:02:00.002+02:00

Pazar gecesi verilecek Oscar’lardan İsrail’in payına da bir adet düşebilir... "Waltz with Bashir" hakkında, ülkenin saygın gazetesi Haaretz’te bugün çıkan Gideon Levy imzalı bir yazıdan:

“Anlatımı ve animasyonları için bir Oscar’ı hakkediyor, ama verdiği mesaj için bir utanç rotezini de. Altın Küre’yi kazandığında, Folman’ın ödülü aldığı sırada tüm şiddetiyle devam eden Gazze’deki savaşın adını bile anmaması bir tesadüf değil. Gazze’den gelen görüntüler, Folman’ın filmindeki görüntülere fevkalade benziyordu. Ama o sessizdi. Dolayısıyla Folman’a övgüler düzmeden önce, ki bu kuşkusuz hepimiz için bir övünç kaynağı olacak, bunun savaş karşıtı bir film olmadığını, hatta militarist ve işgalci bir ülke olarak İsrail’e karşı eleştirel bile olmadığını unutmamamız gerek. Kendi sırtımızı okşamamızı sağlayan, hem kendimize hem de dünyaya ne kadar sevimli olduğumuzu anlatan sahte ve aldatıcı bir girişim.”

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1065552.html

Guggl türkçesi

2009-02-17T13:00:00.001+02:00

"Nuestras clases dominantes han procurado siempre que los trabajadores no tengamos historia, no tengamos doctrina, no tengamos héroes ni mártires.
Cada lucha debe empezar de nuevo, separada de las luchas anteriores: la experiencia colectiva se pierde, las lecciones se olvidan.
La historia parece así como una propiedad privada cuyos dueños son los dueños de todas las otras cosas."

Yukarıdaki metni, google'in yeni işe aldığı Türkçe çevirmeni arkadaş şu şekilde çevirmiş bulunuyor:
"Bizim iktidar sınıf her zaman işçi tarih yoksa aranan varsa, hiçbir doktrin varsa, kahramanlar veya şehit yok.
Her mücadele yine ayrı bir önceki mücadele başlamak gerekir: toplu deneyim kaybolursa, ders unuttun mu vardır.
Hikayesi olan sahiplerinin tüm diğer şeylerin sahipleri bir özel mülkiyet olarak görünür."

Aynı metnin İngilizce karşılığı ise gayet sarih gözüküyor:
"Our ruling classes have always sought that workers do not have history, we have no doctrine, we do not have heroes or martyrs.
Each fight must start again, separate from the earlier struggles: the collective experience is lost, the lessons are forgotten.
The story appears as a private property whose owners are the owners of all other things."

Google bizi kekliyor mu, yoksa Türkçe online çeviriye gelemeyen bir dil midir, çözemedim...

Der himmel über Berlin

2009-02-07T05:14:00.004+02:00

Yolu Hindistan'a düşen herkesin kaldırım kenarlarında karşısına çıkan, ancak servis edildiği bardakları görünce tadına bakma hevesi uçup gidiveren bir içecek; şeker kamışı suyu. Brezilya Portekizce'sinde ona "garapa" deniyor. Kalorisi yüksek bir fakir içeceği; şekerli su gibi bir şey... Jose Padilha'nın "Garapa" adlı belgeseli (soldaki foto) dünyadaki açlık sorununa eğiliyor. "The Shock Doctrine" ise Michael Winterbottom ve Mat Whitecross'un aynı isimle değerli bir kitap yazan Naomi Klein'in teorisine dayanarak çektikleri bir başka belgesel; vahşi kapitalizmin, kökleri Friedman'cı liberalizme kadar giden yeni taktiklerini teşhir ediyor.

Berlinale'de iki elim kanda olsa kaçırmayacağım iki film. Yediğimi içtiğimi kendime, gördüklerimi bloga saklamak kaydıyla.

[Arzu edenlere, okuma ödevi niyetine: Film eleştirmeni olmayan bir kalemden sıkı bir film eleştirisi: Güz ve Sancısı]

Näen toisin maailman

2009-02-01T03:50:00.008+02:00

Bu dünyada 26 yıl yaşadı. O kadarcık ömrüne iki abüm sığdırdı. Hayatı boyunca tek bir söyleşi verdi, o da ancak ölümünden sonra 'anısına' diye yayınlandı. Yarım kalan üçüncü albümü, ölümünden 33 yıl sonra, başka müzisyenlerce tamamlandı ve geçen hafta çıktı. "Dünyayı başka türlü hisseden" Pekka Streng'den iki eski parça:

Sisältäni portin löysin
Puutarhassa

Beyaz zambaklar ülkesinde

2009-01-28T03:21:00.003+02:00

19 Ocak'ta, saat 3'te, aynı yerde...

2009-01-17T22:01:00.002+02:00

Agos Gazetesi'nin önünde buluşuyoruz.

Saat 14:30 - 15:30

Dostumuz, canımız, hakikat anlatıcımız sevgili Hrant'ımızdan ayrılalı tam iki yıl oldu. Bu upuzun iki yıl, Hrant'ın gidişiyle hayatımızdan eksilen renklerin yasını tutmakla geçti. Bizler bu ülkenin vatandaşları olarak, güvercin tedirginliğinde, gerçek failleri bulunmamış suikastlarla birarada yaşamak istemiyoruz. Bu akıl almaz cinayetten nefret üretmeyen onurlu kalabalıklar olarak, bebeklerden katil yaratan karanlığa ışık düşürmek için, ülkemizin aydınlık geleceğine sahip çıkmak için, büyük acımızın yükünü birlikte taşımak için, adalet için, barış için, kardeşlik için, Hrant Dink davasının mağdurları ve takipçileri olarak 19 Ocak Pazartesi günü bir kez daha buluşuyoruz. Din, dil, ırk, cinsiyet, siyasi görüş farkı gözetmeden, halkların kardeşliğine inanan tüm yurttaşlar yanyana geliyoruz.

HRANT'IN ARKADAŞLARI

"Her şeye rağmen hayat"ın kahramanları... soldakiler şimdi hayatta mı?

2009-01-14T00:33:00.007+02:00

GAZA SDEROT: life in spite of everything

Gazze'de yaşayan bir belgeselcinin çığlığı >>>

From: gadjo dilo
To: yousef atwa
Sent: Monday, January 12, 2009 4:03 PM
Subject: a voice from Istanbul
Dear Yousef,
I hope this mail finds you well. It's hard to find words to write.. But I just wanted to ask if you and your family are safe. I know you because I watch Arte's Gaza-Sderot project on the web. Our solidarity is with you - that's all I can send to you from here, Istanbul.
Best,

From: yousef atwa
To: gadjo dilo
Re: a voice from Istanbul
Date: Mon, 12 Jan 2009 20:22:38 +0200
Dear Gadjo,
I appreciate very much your nice words, and really it warms our heart, hearing a voice who support you, give you a resume to survive.
Thanks again, and god Bless you.

Gazze - okuma notları

2009-01-04T23:21:00.006+02:00

"İnsanlıktan çıkıp milliyetten geçerek canavarlığa varan bir yol vardır, diye yazmıştı Franz Grillparzer 19. yüzyılda. Altı Gün Savaşı'ndan beri bizim katettiğimiz yol budur."
--Yeshayahu Leibowitz (İsrailli felsefeci ve bilimadamı; Eyal Sivan'ın "Izkor: Slaves of Memory" adlı belgeselindeki röportajından)

Gilad Atzmon (İsrail ordusunda görev de yapmış, şu an Londra'da yaşayan muhalif, Avrupa'nın en ünlü caz saksofoncularından biri):

Israel has passed the ‘point of no return’. Its doomed fate is deeply engraved in each bomb it drops on Palestinian civilians. There is nothing Israel can do to save itself. There is no exit strategy. It can’t negotiate its way out because neither the Israelis nor their leadership understand the elementary parameters involved in the conflict.

Prof. Dr. Said Abdelwahed (Gazze'deki Al-Azhar Üniversitesi'nde İngilizce öğretmeni):

Today, three paramedics dies while trying to save lives. The dy before yesterday one medical doctor and a paramedic were killed too. Tonight, all mobile phone net have been totally paralyzed now. Land telephone lines are bad, but it is working! Before dawn, clouds of black smoke were everywhere in Gaza skies! Oooooops. right now, land shakes under us! Booooooom!

Uri Avnery (İsrailli yazar, muhalif ve barış eylemcisi):

The official name of the war is “Cast Lead”, two words from a children’s song about a Hanukkah toy.

It would be more accurate to call it “the the Election War”.
In the past, too, military action has been taken during election campaigns. Menachem Begin bombed the Iraqi nuclear reactor during the 1981 campaign. When Shimon Peres claimed that this was an election gimmick, Begin cried out at his next rally: “Jews, do you believe that I would send our brave boys to their death or, worse, to be taken prisoner by human animals, in order to win an election?” Begin won.

Palestine Think Tank (We are people from different backgrounds who live in different countries. We speak different languages and believe in different religions, or even believe in no religion at all. These differences are not a problem to any of us):

My visit back home to the Galilee coincided with the genocidal Israeli attack on Gaza. The state, through its media and with the help of its academia, broadcasted one unanimous voice — even louder than the one heard during the criminal attack against Lebanon in the summer of 2006. --Ilan Pappe

Umkahlil (This blog advocates for the implementation of the Palestinians' inalienable right to return home and calls upon each and every blogger concerned about human rights, justice, and a durable peace in the Middle East to get behind the effort to advocate for its implementation):

'This is one Child. One Story'
Her name is Christine, a tenth grade student. Her father is a doctor and she lived near the YMCA in Al-Remal area. She died of fear. Since the war started she felt apprehensive of the danger. She suffered from neurotic disorder and a hysteric situation just as many children are suffering. On Friday, during the shooting of F-16 missiles, she fell on the ground due to the dreadful sound. Her father tried to help, but he couldn't. --Sam Bahour, Ramallah

İkibindokuz

2009-01-03T15:42:00.009+02:00

Hayallerle besledik yüreğimizi

Yabanıllaştı yürek düş sindirmekten

Daha ağır çekiyor şimdi kinlerimiz

Sevgilerimizden...

--W.B. Yeats (İç Savaş Düşünceleri)

Temenni: Uluslararası Af Örgütü web sitesindeki "Good News" bölümünün, "News"in önüne geçeceği bir yıl olsun 2009.
Veya Atina'daki bir üniversite duvarında yazdığı gibi:

Gazze... hepimiz...

2008-12-28T15:43:00.007+02:00

Gazze yanıyor... Polis okulunun mezuniyet törenini hedef alan saldırı çocuk, genç ayırt etmiyor. Öldürülen 'militanlar' arasında, trafik polisleri de var. Kendi devletinin işlediği katliamı meşru gören, ölenlerin pek azının sivil olduğunu iddia eden, bunu da muhteşem bir başarı olarak gören vatanperverler eksik olmayacak tabii, her yerde olduğu gibi. (Ya kaynak gösterdiği haberi çarpıtarak, ya da haber sonradan düzeltilmiş olduğu halde bunu önemsemeyerek yapılan, çarpıtmaya dayalı bir vatanperverlik.)
"Müzik çalıp İsrail hava kuvvetlerinin eylemini kutlayacağım" diyenler de...
Öte yandan, Tel Aviv'de sahibinin değil vicdanının sesini dinleyenler de çıkacak. Elbette, yorumlara bakınca onları "ihanet"le suçlayanlar türeyecek, linç kültürü orada da işleyecek. Ama kan lekesi, öyle kolay temizlenen bir leke değil. Elbet, tarihe izi kalacak...
Sağdaki yazının Türkçe meali: "Hepimiz Gazze'yiz".

Arife tarif

2008-12-22T01:58:00.003+02:00

Başka Yollar'a teşekkürler. (Daha matrak çeşitlemelerle daha uzun versiyonu orada mevcut.)

Bushlamaca

2008-12-16T14:42:00.004+02:00

Bobiler.org'dan seçmece:

Bu da facebook'taki Muntadhar Al Zaidi fanları grubundan:

Ayakkabının 'teğet' geçmesi sizi de üzdüyse, buyrun buradan kendiniz deneyin...

Bornografi

2008-12-11T02:40:00.001+02:00

“Adolf Born, 12 Haziran 1930’da České Velenice’de doğdu. O günkü gazetelerde bu konuda ne yazıldığını bulmaya karar verdim. Ve çok şaşırdım – Plzeň’deki bir dolu fırtınası ya da Přelouč’ta kaza yapan bir bisikletçi hakkında önemsiz haberler olmasına rağmen bundan bahseden tek bir yazı bile yoktu. Dönemin gazetecilik anlayışının ne kadar kötü durumda olduğunun üzücü bir göstergesiydi bu. Hiç şüphem yok ki, Adolf Born bugün doğmuş olsaydı bu haber manşet olurdu ve böylesine önemli bir bebeğin fotoğrafları Avrupa’nın yarısına yayılırdı.”
--Miloš Macourek (Adolf Born / Seyahat, YKY, 2005)

Vahşi!

2008-12-05T02:37:00.001+02:00

“Büyük geniş ovaların, güzel tepelerin, kıvrılarak akan ırmakların ‘vahşi’ olduğunu düşünmüyorduk biz. Yalnızca beyaz adama göre doğa ‘vahşiydi’ ve yalnızca ona göre toprak, ‘vahşi’ hayvanlarla ‘vahşi’ insanlar tarafından istila edilmişti. Bizim için doğa, ancak doğudan kıllı adamlar gelip de gaddarca bir coşkuyla bize ve sevdiğimiz insanlara onca haksızlığı yaptığında ‘vahşi’ oldu. Ormandaki bütün hayvanlar onların yayılmasınndan kaçmaya başladığında, işte ancak o zaman, bizim için ‘Vahşi Batı’ başladı.”
--Sioux’ların Oglala Kolundan Reis Luther ‘Dinelen Ayı’ (Yeryüzüne Dokun, T.C. McLuhan, İmge Kitabevi)

Resimde gördüğünüz şirinlik abidesi, Rocky Dağları keçisi, nam-ı diğer Oreamnos americanus… Fotoğraf verirkenki ihtişamına mı hayran kalırsınız, sarp kayalıklardaki akılalmaz cambazlıklarına ve doğaya uyum becerisine mi?
Bir de, sahiden doğadaki “vahşiliğe” dair bir şey görmeyi yüreğiniz kaldırıyorsa, buradan buyrun… Ya da, bir kaç gün sonra sokaklarda karşılaşacağımız ‘bayram’ manzaralarını bekleyin, farketmez.

Hay ağzına...

2008-11-16T12:09:00.000+02:00

Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül soruyor: “Bugün eğer Ege’de Rumlar devam etseydi ve Türkiye’nin pek çok yerinde Ermeniler devam etseydi, bugün acaba aynı milli devlet olabilir miydi?”

Soru basit, hadi cevap ver. >>>

Alaycı kapitalizm!

2008-11-08T01:48:00.001+02:00

Bu yıl Türkiye Deri-İş Sendikası bünyesinde örgütlenmeye çalışan Desa işçileri, Nisan ayından başlayarak bir bir işten çırarılmaya başlandı. Düzce fabrikasından atılan 41 kişi ile Sefaköy’den Emine Arslan’ın başlattığı direniş 193 gündür devam ediyor.
Desa Direnişiyle Dayanışma Kadın Platformu nicedir Desa ürünlerini boykot çağrısı yapıyor. 8 yıldır çalıştığı Sefaköy fabrikasından çıkarılan Emine Arslan’ı hak arayışından vazgeçirmek için işveren önce tehdit etti, sonra ona rüşvet önerdi; ama kararından döndüremedi. Son dönemde eylem, uluslararası düzeyde de ses getirmeye başladı.
Direniş eylemi hakkında bilgiler burada…
Sırf sendikaya üye oldukları için işinden olan işçiler ekmek kavgası verirken, Desa’nın eşzamanlı olarak kullandığı ilanlara bakar mısınız? Kapitalist sermaye, işi iyice kepazeliğe vurmuş, emek dayanışması ile dalgasını geçiyor adeta…

Desa işçileriyle dayanışma için bugün de (8 Kasım) saat 13:00’te Taksim Tramvay durağında eylem var. Kendi adıma, patronların bu pervasızlığını gördükten sonra, iki elim kanda olsa katılmaya, mümkün olduğu kadar arkadaşımı da çağırmaya karar verdim.

125 x 50 = ?

2008-11-06T00:48:00.002+02:00

“Amatör oyuncularla farklı bir çalışma yöntemim var. Alışılagelmiş biçimde, çekime başlamadan "motor" ya da "kamera" diye bağırmam. Kamerayı mekanda hırsız gibi dolaştırırım. [...] Örneğin oyuncunun düşünceli durması mı gerekiyor. Ona "hadi düşün" demem. Eğer öyle dersem, Al Pacino ya da Yılmaz Erdoğan gibi düşünceli düşünceli bakarlar. Bunun yerine bir matematik problemi sorarım: "125 çarpı 50 kaç?" diye. O bu soruyu yanıtlama çalışırken de çekerim...”
--Bahman Ghobadi, Taraf, 4 Kasım 2008 (röportaj: Ahmet Gürata)

Sentipensante

2008-11-02T14:40:00.001+02:00

“Rien n’est beau que le vrai, le vrai seul est aimable.”

-N.Boileau

“İnsan neden yazı yazar, benliğinin bölük pörçük parçalarını bitiştirmek için değilse? Okula ya da kiliseye girdiğimiz andan başlayarak, eğitim, bizi kesip biçer, parçalara böler; ruhu bedenden, gönlü beyinden ayırmayı öğretir bize. Ama Colombia kıyılarının balıkçıları etik ve ahlak konularında doktora yapmış olsalar gerek ki doğruyu söyleyen dili betimlemek için sentipensante, yani hissederek düşünme, deyimini yaratmışlardır.”
-- E. Galeano, Kucaklaşmanın Kitabı

2008-11-01T13:34:00.003+02:00

Sansürsansürsan

2008-10-26T19:24:00.001+02:00

Festival seyircisi olmanın dayanılmaz matraklığı

2008-10-03T14:14:00.004+03:00

Vancouver Uluslararası Film Festivali (25 Eylül-10 Ekim) filmlerin başında göstermek üzere muhteşem bir spot serisi hazırlamış. Festival seyircisi olma halleri üzerine birbirinden sevimli portrelerden oluşan spotları Ray Pride da blogunda toplamış. (Teşekkürler, GreenCine...)

Yaratıcı sansür

2008-08-12T01:36:00.002+03:00

THE BPA - TOE JAM FEAT. DAVID BYRNE & DIZZEE RASCAL

Thanks to Tania!

Göçmenliğin dayanılmaz hafifliği

2008-07-27T11:29:00.001+03:00

Lampedusa, İtalya'ya ait bir ada. Akdeniz'i kelle koltukta aşıp gelen göçmenlerin, Avrupa yolundaki uğrak yerlerinden biri. Son altı ayda, 6.500'dü aşkın göçmenin yolu bu küçük adaya düştü. Christian Sinibaldi birer film karesini andıran fotoğraflarıyla, adaya ulaşan kaçak göçmenlerin "bekleme odası"ndaki yaşamını belgelemiş... >>

Yazlık mekanımız açıldı

2008-06-14T00:05:00.008+03:00

Sanal dükkanlarımız habire çoğalıyor. ZeZe ile ev sahibi olmuştuk. Şimdi de yazlık mekanımız, bir nevi tatil 'site'miz hizmete açıldı:
http://www.documentar-ist.org/

Uzun erimli bir hayali gerçekleştirmek üzere, bir süreliğine (Temmuz ortasına dek) oradayız. Arada çiçekleri sulamak üzere buraya da uğrayacağız elbet.

Hem yeni sitemize, hem de etkinliğin kendisine bekleriz cümleten...

Adiós amigos!

Patavat...

2008-06-12T19:25:00.001+03:00

...sızlık, ne güzel bir kelime, 1
bir o kadar da evrensel, 2
ama en çok bu topraklara yakışıyor. 3

cıscıbıldaklar

2008-05-29T23:49:00.002+03:00

izlenesi bir video klip >>>
esin perisi ve işbirlikçisi ise şurada >>>
hamiş:
yeni albüm (5. oluyor) 23 haziran'da çıkıyormuş. ismi de şöyle bir şeymiş: "kulaklarımızda bir vızıltı, sonsuzca çalar dururuz."

R.I.P

2008-05-27T20:56:00.000+03:00

Fırınların saati

2008-05-19T14:23:00.000+03:00

"Olayları sözcüklerle anlatmak o sözcüklerin duyulacağı ve anlattıkları olayların yargılanacağı umudunu da birlikte getirir. Tanrı tarafından ya da tarih tarafından yargılanacağı umudunu. (...)
İşte bu yüzden, günümüzde zenginlerin haksız yere elde ettiklerini korumak için yaptıkları korkunç canavarlıklara karşı dünyada en kesin biçimde karşı duran güç şiirdir. İşte bu yüzden, fırınların saati aynı zamanda şiirin de saatidir."
-John Berger, Şiirin Saati

1, 2, 3... 96

BİR AY ALDIM DİYARBAKIRDAN
TOKATTA BİRİ ÖLDÜ O ZAMAN

Tokatlı diyorlar ya da bir atın başlangıcı
Eğilmiş, sakin, içkiler alıyor kalabalıktan
Şimdi o mor gözleri mor bir kadınla ilgili
Birazı namuslu iyi, birazı açıkca perişan
Ya da bir kadın bir kadını öper gibi
Hiçbir şey anlamıyor yaşamaktan.

Hiçbir şey anlamıyor, diyelim anlamıyor
Ama bir yalnızlığı tamamlıyor durmadan
Askerler geziniyor, her yerde bu göz kahveleri
Ben bu gözlere Tokat'ta rastladımdı bir zaman
Hopalı bir vardı, hamalın biri
Daha hiç çıkmayacak karısının koynundan.

Bir kadeh olmalı ya da bir rakının baslangıcı
Ansızın bir göl Anadoludan
Bir yanda bir balıkçıl ne zaman istese olur
Kocaman iz bırakır çılgınlığından
Sonra o adamlar ki çelimsiz, esmer, bıyıklı
Ve bütün gün sevişirler acılarıylan.

Tokatlı diyorlar ya da bir ekmeğin baslangıcı
Ezilmis, sakin, onca bir yoksullugu ödüyor durmadan
Bu kimin evreni, bu saçına bir el atma saatlerinde
Bu kim ki oluyor, Tokatta oluyor her zaman
Ya da bir erkek bir erkeği öper gibi
Hiçbir şey anlamamıs yaşamaktan.

--Edip Cansever

Hıdrellez kutlu olsun!

2008-05-06T15:02:00.000+03:00

“Geçen yıl Hıdırellez Bahar Bayramını Van 100 Yıl Üniversitesi'nde kutlamaya karar verdik. Bu, çok değişik bir kutlama olsun, Bahar Bayramı bir dostluk ve barış kutlamasına donüşsün istedik. Vereceğimiz dosluk mesaji, üniversiteyi çepeçevre kuşatan dikenli tellerin dışına çıkmalı ve Van halkına ulaşmalıydı. [...]
Her şey hazırlandı. Pilav kazanlarını kuracağımız yoksul insanların yaşadığı mahalleleri belirledik. Büyük kazanları Asayiş Kolordusu'ndan alacaktık. Heyecanla bekliyoruz. Bir de ne duyalım? Ankara'dan emir gelmiş ki, Hıdırellez Bayramı yalnız valilikçe kutlanacak, başka hiçbir kurum veya gurup, üniversite dahil, bu bayramı kutlamayacak. Yassahtır.”
--İlhan Başgöz, Radikal, 06.05.2008 >>>

"Ver lan şu bombayı"

2008-05-03T02:11:00.000+03:00

AÇI:

...Bir açıklama yapan İstanbul Valisi Muammer Güler, olayla ilgili olarak, “Asla böyle bir şey söz konusu olmamıştır. Bir yaralı getiren polis aracının içindeki koltuk kenarında bulunan gaz bombasının patlamasıyla, öncelikle kendisi bundan etkilenmiştir ve o girişte bazı kişileri etkilemesi söz konusu olmuştur” dedi. >

KARŞI AÇI:

Acil servisin hemen karşısında bulunan hastane kantininden üzerinde önlüğüyle çıkan bir görevli, “Burası hastane ne yapıyorsunuz?” diye sorunca. Küfürlerden o da nasibini aldı. Gözleri yaş içindeki görevli hem kızıyor hem de yalvarıyordu adeta, “Burada hastalar var. Çocuklar var gaz atmayın.”

Bu sırada hemen önümüzdeki polislerden biri okkalı bir küfür savurup yanındaki meslektaşına döndü. “Ver lan şu bombayı”. Hemen yerine geldi istek. El bombası biçimindeki gaz bombasını eline alan polis bir anda pimini çekerek kantinin içine atıp, “Şimdi konuş bakalım” dedikten sonra arkasını dönüp gitti. Şaşırmıştık. Ama en az bizim kadar bombayı atan polisin amiri de şaşırmış olmalı ki, “Oha lan oraya da bomba atılır mı?” diye bağırmaktan kendini alamadı. Ama o da bağırmakla yetindi ve kayıtsızca oradan uzaklaştı. >

Vali istifa!

2008-05-01T23:53:00.002+03:00

“Hrant’ın katline göz yuman demokrasi ve emek düşmanı yasakçı Vali istifa! 1 Mayıs’ı, geçen yıl olduğu gibi bu yıl da bütün İstanbul halkı için işkenceye dönüştüren Vali Muammer Güler’in istifa etmesini talep ediyoruz.”

www.valiistifa.net

Lilit...

2008-04-16T08:08:00.000+03:00

Lilit(h), aslında Ağaç Tanrıçası'ydı.

“Eski Tanrıça Lilit, yabanıl doğanın tanrıçasıdır. Doğayla özdeş, doğa gibi başeğmez, denetlemez bir kadındır. Cinsellik, bilgi ve düşünce ile ilişkilendirilen Lilit, olasılıkla hayat ağacının kovuğunda yaşayan, dirimsellikle özdeş tutulan, doğayı okumasını bilen, büyü imleri icat eden bir Tanrıçaydı. İnsanlar üzerinde etkiliydi. Bu da devleti kuranlar için tehdit olarak algılandı. (...)

Ağaçla kadının özdeşliği sebepsiz değildir. Sümer mitolojisinde ilk meyve bahçesi (ilk cennet) Tanrıçanın yaptığı bahçedir. Sümer'in eski Ana Tanrıçası Ninhursag, bahçesine sekiz fidanı dikerek meyve ağaçlarını islah etmeyi başlatır. (...)”

--Yıldız Cıbıroğlu, Artist Modern dergisi, Kasım 2007

Foto >>>
Film >>>
Klip >>>

İstanbul Film Festivali

2008-03-27T01:01:00.008+02:00

hararetle önerilir:
* Sessiz Işık
* XXY
* Terör’ün Avukatı
* Bir, İki
* Bir Sarışının Aşkları

en klasikler:
* Zabriskie Point
* Easy Rider
* Kıyamet
* Macera
*Guguk Kuşu

en çok merak edilenler:
* Fırınların Saati

* Patti Smith: Dream of Life

* Shine A Light
* Kırmızı Balonun Yolculuğu
* Into The Wild

Trendeki yabancılar

2008-03-18T01:00:00.001+02:00

“Belgesel festivaline katılmak üzere, Dostluk Treni (Filia Express) ile Selanik’e doğru yola çıkıyoruz. Gece yarısından sonra tren sınıra varıyor; pasaport, gümrük kontrolleri derken bir türlü kalkmak bilmiyor. Neden sonra, kondüktör gelip durumu açıklıyor: Yolculardan birinin çantasında eroin yakalanmış, hem de 2 kg! Tren en az 4-5 saat kalkmayacak… Şu yorumu da eklemeyi ihmal etmiyor: ‘Böyle adamları asacaksın arkadaş. Başka çaresi yok bu işin!’

Açıksözlü kondüktörümüze tam da, iki cümleyle pek güzel özetlediği bu zihniyete karşı bir film yaptığımızı, ölüm cezasının ne menem bir uygulama olduğunu anlatan filmimizin gösterimine katılmaya gittiğimizi anlatamıyoruz tabii. Gecenin bu saatinde böylesi bir tartışmayı kaldıracak mecalimiz yok… Tren 7.5 saat gecikmeyle tekrar yola çıkıyor ve hayat kaldığı yerden devam ediyor. Selanik’te sosyal güvenlik yasasına karşı çıkan işçilerin dönüşümlü grevi gündelik yaşamın her alanına sirayet etmiş; her gün iki saat elektrik kesintisi oluyor, gazetecilerin grevi nedeniyle basın toplantıları erteleniyor, vs. Bu arada, bizdeki gibi ‘yalancı münafıklar’ diye işçilere saldırmak hiçbir siyasetçinin aklına gelmiyor. (Ne de olsa, batıdan ahlaksızlık kapmış bir siyasi geleneğimiz var bizim.) Sokaklarda biriken çöpten dağların arasından geçerek ulaştığımız salonlarda, dünyanın gidişatına dair filmler izliyoruz, bir hafta boyunca.”

>>>

Heima: tekmili birden!

2008-03-08T01:23:00.001+02:00

İnanılmaz ama gerçek...
Sigur Ros, 97 dakikalık filmi "Heima"yı youtube'a yüklemiş. 10 dakika limiti varken bu nasıl mümkün olmuş, youtube'da tanıdıkları mı varmış, çözemedim. "How the fuck..." diye başlayan yorumlardan anlaşıldığı üzere, kimse de çözememiş bu işi. Öyle ya da böyle filmin tamamı netten izlenebilir artık. Hoş, o muhteşem görüntüleri youtube'da izlemek, izlemek sayılır mı ayrı mesele. (Filmin yönetmeni Dean DeBlois'in yerinde olsam, buna izin vermezdim herhalde.) Ama en azından müziklerin yüzü suyu hürmetine görmek isteyen ve başka seçeneği olmayanlar, buradan buyursun: >>>

Kentsel 'bölüşüm'

2008-02-26T18:35:00.002+02:00

Kentsel dönüşüm projektörlerinin göz diktiği mekanlardan biri hakkında, Fatih Pınar'dan şahane bir foto-röportaj: Perşembe Pazarı Esnafı

Kimse barıştan söz etmiyor!

2008-02-26T16:58:00.004+02:00

İbranice’nin yaşayan en büyük şairlerinden biri, Aharon Shabtai, 2006’daki Temmuz Savaşı sırasında, ülkesi İsrail Lübnan’a bomba yağdırırken şu cümleyi telaffuz etme cesaretini göstermişti: “Umarım ordu savaşı kaybeder; işte ancak o zaman daha akılcı, daha insani, daha tutkulu olacağız ve diğer insanlarla birlikte yaşama imkanı bulacağız.”
Bir de şöyle bir şiir yazmıştı: “Savaş zamanı / köylerden yanayım / camilerden / bu savaşta / Şii ailesinden yanayım / Tyre’den / anneden / büyükbabadan / minibüsteki sekiz çocuktan / beyaz ipek eşarptan yanayım.”
Şu aralar, benim ülkemde kimse barıştan söz etmiyor. Lanetlenmeyi göze alan bir avuç kalem dışında; rotatifler, uydu antenleri, manşetler savaşı bize milli maç aktarır gibi aktarıyor. Ve artan skorlara alkış tutmamız bekleniyor. Savaş makinasının en ufak bir insani reflekse tahammülü yok...
Oysa daha ta ne zaman, “Savaş, barışın sorunlarından korkakça bir kaçıştır yalnızca,” demişti Thomas Mann. Bir başkası, Bertrand Russell: “Vatanperverler, nedense hep vatan için ölmekten söz eder; vatan için öldürmekten değil.”
Biz de vatan için öldürüyoruz ha bire, insan öldürenlerin kötü bir şey yaptığını anlatmak için.

Pîrozbe!

2008-02-21T13:10:00.003+02:00

Bugün Dünya Anadili Günü...
1952'de, anadilini (Bangla) konuşma özgürlüğü için gösteri yapan Bangladeşli (o zamanki Doğu Pakistan) öğrencilerin üzerine polisin ateş açip bir çoğunu öldürdüğü gün. 21 Şubat, 1999'dan beri UNESCO tarafından Dünya Anadili Günü olarak kabul görüyor.
UNESCO ayrıca, 2008'i Uluslararası Diller Yılı ilan etmiş.
Diller de tıpkı, nesli tükenen deniz canlıları, bitki türleri gibi yok olup gidiyor. 'Küreselleşen' dünyanın ihtiyaç duyduğu dil sayısı giderek azalıyor.
Şu anda, 500'den fazla dil, tarihe karışmak üzere; onları konuşan (yaşlı) insan sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor... Dünyada konuşulan 6.700 dilin yarısı ise uzun vadede yok olma tehdidi altında. Sahiden, biz neyi kutluyoruz o zaman?
Anadil günümüz kutlu olsun yine de!

!f İstanbul notları

2008-02-19T00:55:00.004+02:00

*
Sigur Ros'un turne-belgeseli “Heima”da (Evde), müzikle görüntü aynı kanaldan akıp şiire dönüşüyor. Dağlarda, ovalarda, deniz yüzeyinde yankılanan notalar, o muhteşem görüntülerle elle tutular hale geliyor... Filmi festivalde yakalayamayanlar (cumartesi günü bir gösterimi daha var), korkarım trailer'le yetinmek durumunda kalacak.
*
“Invisibles”dan (Görünmeyenler) dünyamıza dair öğrendiğim bir kaç şey: Latin Amerika'da yoksul halk arasında yaygın olan 'chagas' hastalığına karşı artık ilaç üretilmiyormuş; çünkü sözkonusu hastalık ilaç firmaları için dişe dokunur bir pazar teşkil etmiyormuş. Oysa alımgücü olmayan 18 milyon kişi chagas'a yol açan paraziti taşıyormuş ve sadece Latin Amerika'da her yıl 50.000 kişi bu hastalıktan ölüyormuş. Sonradan aynı ilaç, vücut tüylerini yok edici etkisi keşfedilince yeniden değere binmiş. Ha, bu arada dünyada şu an 150.000 civarında zayıflama ilacı patent bekliyormuş!
Uganda'nın kuzeyinde, çocuklar asilerce kaçırılıp savaşa sürülmemek için geceyi kendi evlerinde ebeveynleriyle geçiremiyorlarmış. Her gün kilometrelerce yürüyüp sığınaklarda balıkistifi uyumaya gidiyorlarmış.
*
“Karanlığa Taksi”nin (Taxi To The Dark Side) ilk gösterimi kaçmış, ikincisine gidile...
*
“Elektrikli Arabayı kim Öldürdü?” keza, merak edile...

ZeZe

2008-02-15T20:21:00.001+02:00

gadjo design co. gururla sunar!
web tasarımı aşkı ile dreamweaver'la bir kaç hafta yatıp kalkmanın ilk mahsulü: http://www.zezefilm.com/

Ter-sine

2008-02-14T12:32:00.003+02:00

“Kaynak dumanı menolden dışarı kaçarken, yazın sıcak sabahında sen girersin menolden içeri. Yüzüne vuran sabah güneşi yoktur artık ama sacı kavuran Güneş’in ısısı yakar tenini. Su içmek için güverteye çıkmak gerekir. Ustadan zor bela alırsın izni. Yosunlaşmış bidonlardan, herkesin kullandığı bardaklardan içersin kan tadında suyu. İkinci bardak, üçüncü bardak... kesmez su seni; çok su kaybetmişsindir. Gün boyu aynı iş devam eder, artık ustadan kaçarak gidersin, izin isteyemezsin çünkü. İçtiğin su belki sekiz, belki on litre olmuştur ama nedense hiç tuvalete gitmediğini fark edersin. Ve fark edersin ki, gömleğin, kazağın sırılsıklam olmuştur terden. Suratından, ensenden akan ter sinene dolmuştur. Göğsün içten patlamalı motor gibi ısınmıştır ama kolların artık sabahki kadar güçlü değildir.

Tersanenin; belki de senin hiç bakmadığın, hiç görmediğin bir katında patron klimalı odasında kasasındaki banka cüzdanlarını sayıyordur. Senin hiç serinliğini duymadığın bir sessizlikte “Bugün de yüzlerce işçi çalıştırdım.” diye kasılıyordur. Senin hiç tatmadığın yemekleri yabancı müşterilerine sunarken “Bizim işçiler çok çalışırlar.” demektedir. Ne suratında bir parça utanç ne sinesinde terin zerresi...

Terle sine ikiz kardeş gibidir ve sille sinenin abisi olur! Teri sinesine akanın sillesi de güçlü olur. Ve sen, sillesi dünyayı durduracak kadar güçlü olan unutma, biz teri sinesine akanlar bir gün mutlaka ama mutlaka terimizin üstünde saltanat sürenlere öyle bir sille atacağız ki, onlar tarihin çöplüğüne giderken, terli gömlekte “herkesten yeteneği kadar” sinesinde ise “herkese emeğine göre” yazacak ve tersine o gün düzüne gidecektir.” kaynak: >>>

ayrıca: Tuzla terle, kanla büyüyor

yok eğer, sevgililer günü'nde böyle keyif kaçırtan haberleri kaldıramam diyorsanız, buradan buyurun: Siyam kedisiyle sokak kedisinin aşkı

'Fed up with headscarves'

2008-02-10T23:21:00.000+02:00

Bir oradan:

“A couple of years after I stopped visiting, a horrific fire broke out in a school in Mecca, home to the Muslim world’s holiest site. Fifteen girls burned to death because morality police standing outside the school wouldn’t let them out of the burning building. Why? Because they weren’t wearing headscarves and abayas, the black cloaks that girls and women must wear in public in Saudi Arabia...”
--Mona Eltahawy >>>

Bir buradan:

“AKP'nin bu erkek egemenliği simgesini "kadınlara özgürlük" girişimi olarak sunması klasik bir psikolojik harp taktiği aslında. [...] "Özgürlük dini"ndenseniz kolayca şaşırabilirsiniz! "Evet" ve "hayır" dışında seçeneği olmayan bir "hukuk sınavı"na girmeyi kabul ederek "evet" yanıtı verenler arasında bunca "aklı başında" bilinen kişinin varlığı, onların da aslında bir dine -"özgürlük dini"ne- mensup olduklarını düşündürüyor: Özgürlüklere karşı “günah korkusu” onları AKP'nin güç oyununun içine itiyor.”
--Ertuğrul Kürkçü >>>

Ergenekon 1921

2008-01-28T12:10:00.000+02:00

'O ses haykırıyor'

2008-01-18T23:31:00.000+02:00

“Hrant Dink susturuldu. Fakat onun öldürülmesine sevinenler bilsinler ki yaptıkları geri tepti. Sessizlik yerine büyük bir gürültü yarattı. Hrant'ın sesi artık ne kurşunlarla, ne hapis cezalarıyla ne de hakaretlerle bir daha asla susturulamayacak bir haykırış haline geldi. O ses haykırıyor, fısıldıyor, bozgundan sonra toparlanan bir ordu gibi yeniden toplanan ezici sessizliği paramparça ediyor. Dünyanın Anadolu'da doksan küsur yıl önce olmuş bir şeyi merak etmesine yol açıyor. Hrant'ın düşmanlarının gömmek istedikleri bir şeyi. Unutmak istedikleri bir şeyi. Evet... Kendi adıma, ilk tepkim 1915 hakkında bulabildiğim her şeyi öğrenmek, tarih okumak, tanıklıkları dinlemek oldu. Bu olay olmasa yapmayabileceğim şeyleri yaptım.

Şimdi bu konuda bir fikrim, bilgiye dayanan bir fikrim var, ama buraya size bunları anlatmaya gelmedim. Beyaz berelilerle savaş benim savaşım değil, sizin savaşınız. Benim kendi ülkemdeki başka türlü beyaz bereliler ve meşale taşıyıcılara karşı verecek kendi savaşlarım var. Bugün size bunlardan bahsedeceğim. Çünkü bu savaşlar birbirinden o kadar da farklı değil.”

--Arundhati Roy

18.01.2008, İstanbul

Bir ışık yak!

2008-01-17T00:56:00.000+02:00

Epeydir ihmal edilen, bazen kolayından fotoğraflarla günü kurtarmaya çalışan şu gariban bloga, biraz sinema takviyesi yapmanin zamani geldi gibi... En azından, bloga sessiz sedasız link verme inceliği gösteren 'blogdaş' dostların hatırına. (Aynı inceliği ben gösteremiyorum ne yazık ki, bu template blog listesi yapmaya izin vermiyor ya da bu özelliğini ben keşfedemedim.)

Pekala, müjdeli bir haberle başlayalım: Berlin Film Festivali'nin açılışı, ki şunun şurasında birkaç hafta kaldı, inanması zor ama bir belgeselle yapılıyor: Hem de Martin Scorsese'nin Rolling Stone üzerine yaptığı "Shine a Light" ile... Film, grubun 29 Ekim ve 1 Kasım 2006 tarihlerinde New York'ta verdiği konserlerin tam 16 kamerayla yapılmış kaydı üzerine kurulu. Filmin fragmanında bu çekim macerasına da yer verilmiş.

Sinema tarihinin en iyi 'konser filmlerinden' birini, "The Last Waltz"ı yapmış bir ustadan, tam 30 yıl sonra benzer bir şaheser çıkması yüksek ihtimal. Trailer, bir fikir verebilir belki...

Metin'in kafası

2008-01-08T22:30:00.000+02:00

METİN'E METİN BİR METİN

Metin'in kafasında bir darp var
Polis karakolundan morga kadar
Mosmor
Bir darbe var
yüreğimizde beynimizde
Soruyor bir işaret fişeği
Biz ölerek mi yaşamayı
öğreneceğiz hâlâ...

--Can Yücel

19 Ocak'ta, saat üçte, aynı yerde!

2008-01-05T18:15:00.000+02:00

Trinidad

2007-12-31T13:43:00.000+02:00

Trinidad, 15-18 Aralık 2007

Havana; bildiğimiz gibi

2007-12-31T13:36:00.000+02:00

Ry played me a rough mix of the first album, shortly after he returned from his trip to Havana. In his usual understated way he just told me to “check it out. I think it’s pretty good.” Well, it was more than good. I was totally electrified when I heard the music for the first time. I had never heard anything that contagious, warm, lively and so full of heartfelt experience. I remember I heard that rough cassette over and over that night.

The next morning I asked Ry: “Hey, who are these kids you found in Havana? They’re incredible.” He laughed: “They are not exactly kids.” And then he told me about Ruben and Compay and Ibrahim and Omara and the others. You see I had no idea! When I heard his stories, I said: “If only half of this is true, I have to go for myself and meet these people.”

--Wim Wenders >>

Havana'dan -Chevrolet'siz- görüntüler

2007-12-30T17:32:00.000+02:00

Havana / Aralık 2007

‘Ani’ diye okunur!

2007-11-17T12:30:00.000+02:00

Ani, Kars / 15.11.2007

“Bundan bin yıl evvel Ani, günümüz Ermenistan ve Türkiye'nin kuzeydoğusunun büyük kısmını kapsayan bir krallığın başkentiydi. O dönemde, Ani en az 100.000 kişilik bir nüfusa sahipti ve zenginliği ile şanı öyleydi ki, "bin bir kilise şehri" olarak anılırdı. Derin koyaklarla çevrili bir plato üzerine kurulmuş olan Ani'nin kiliseleri, sarayları ve istihkamı Avrupa'da zamanının teknik ve sanat bakımından en gelişmiş yapıları arasındaydı...” >>

Je T'aime... Moi Non Plus

2007-10-14T17:05:00.000+03:00

Dengbêjin ardından

2007-10-11T13:59:00.001+03:00

“Canetti'nin Marakeş'teki öykücüleriyle benim anlatıcım Rıfatê Darê arasında neredeyse hiçbir fark yok. Ne sözcüklerinin görkemi ve gücünde ne de bu sözcükler aracılığıyla, ustalıkla yarattıkları o kutsal havada. Canetti'nin yaşadıkları ve duyduklarıyla benim yaşadıklarım ve duyduklarım arasında da herhangi bir fark yok. Aramızda sadece bir tek fark var; dil. Ben Rıfatê Darê'nin dilini biliyordum. Sözcüklerinin anlamını, gücünü, bu gücün kaynaklarını biliyordum. Rıfatê Darê'nin sözcükleri aracılığıyla, biraz daha o kayrnaklara yaklaşacağımı, biraz daha Kürtçe sözcüklerin derinliklerine, zenginliklerine ulaşacağımı da biliyordum.”

Mehmed Uzun (1953, Siverek - 2007, Diyarbakır)

Kurtlar Vadisi New York?

2007-10-08T01:18:00.000+03:00

Bu hafta gösterime giren İçindeki Yabancı (The Brave One), New York’a dair bir hikaye anlatıyor gibi gözükse de, hem dünyanın hali pür mealine hem de tuhaf biçimde Türkiye’nin mevcut konjonktürüne dair çok şey söylüyor.

Filme yakıştırılan Türkçe başlık, baş karakterin yaşadığı travmadan sonra başlayan hızlı kişilik değişimini anlatmaya çalışıyor; ama siz onu “içimizdeki pislik/hain/çürük” olarak okuyun. Filmin basmakalıp öyküsü bir yana, temel mesajı şu: Bu şehrin (New York’un) sokaklarını bize zehir eden, sevdiklerimizi elimizden alan, metroda i-Pod’umuzu araklayan kötü çocukları nallamaktan başka çare yok!

‘Önleyici savaş’ gibi kılıflar altında saldırganlığı alenen savunan bir siyasi iklimde, Hollywood’tan Bush’un politikalarına moral destek veren bir filmin çıkması şaşırtıcı değil. Asıl şaşırtıcı olan bunun bir İrlandalının elinden çıkması, daha da vahimi bu İrlandalının Neil Jordan olması… Yargısız infazı yücelten, onu resmen romantize eden, suçluları bile değil henüz şüpheli konumundaki şahısları ‘temizlenesi birer sosyal mikrop’ olarak sunan bir film, şu günlerde Türkiye’nin yükselen şovenist ruhuna ne de güzel yakışıyor, değil mi?.. Jodie Foster'ın şehrine sahip çıkma argümanını, dilerseniz yerlisiyle değiştirelim: ‘Vatanına sahip çık!’

Filmde onca cinayet ve suç işlenirken, hukuk mekanizmaları tamamen devre dışı gözüküyor; dahası yasalar, kolluk kuvvetlerinin elini kolunu bağlayan bir bürokrasi yığını gibi sunuluyor. Yargı mekanizmasının ucundan azıcık gözüktüğü yegane sahnede, Erica’yı aynalı odada nişanlısının katillerini teşhis etmeye çalışırken görüyoruz. Aynaya karşı pis pis sırıtan, bu kendinden emin ‘yavşak zibidiler’ çetesini ele vermek yerine kendi işini kendisi görmeye karar veriyor ve bir daha da gözaltı/tutuklama/teşhis gibi formalitelerle karşılaşmıyoruz. Bunun yerine, gönüllere seslenen radyo programcısı Erica Bain’in, elde silah çıktığı sokaklardaki haklı savaşını izliyoruz…

Taksi Şoförü'nün, kendini NY’u ‘lağım fareleri’nden temizlemeye adamış Travis’inden çok daha farklı bir karakter var karşımızda. Scorsese’nin öyküsü, ne kadar sağcı bir bakışın ürünü olsa da ve yer yer ‘Eh birader, adam pek de haksız sayılmaz!’ dedirtecek raddeye getirse de, Travis’in eylemlerini gözükapalı onaylamak, genel olarak onunla özdeşleşmek o denli kolay değil. Sonuçta, kendi çapında bir medya kahramanına dönüşse bile, Travis finalde adaletin ellerine düşüyor. Burada ise ‘durumdan vazife çıkaran’, hasta ruhlu bir Vietnam gazisi değil; gayet aklı başında, radyodaki programında edebi metinler doğaçlayan, insanın ruhuna dokunacak sözler sarfedebilen, şehrin kaybolan renklerine eseflenen ‘ince ruhlu’ bir kadın. Ve bu ‘cesur’ kadın finalde, emniyet mensubunun da desteğini alarak, elinde bilmem kaç insanın kanıyla uzaklaşan bir kahramana dönüşüyor…

Filmin bir yerinde polislerden biri, meçhul katilin şehirdeki yasadışı tipleri temizlemesine istinaden “Sırada Trump mı var?” gibi hoş bir espri savuruyor. Gözüne küçük çeteleri kestiren İçindeki Yabancı bu son derece gerçekçi sualin ancak ‘espri’ sayılabildiği, büyük çetelerin varlığını ve marifetlerini asla sorgulamayacak bir film. Ama her şey bir yana, en azından onu bizim için özel kılan bir tarafı var: Sözde ABD karşıtlığıyla prim yapan Kurtlar Vadisi zihniyeti ile Bush ‘felsefesi’ arasındaki akrabalık bağını göstermesi.

2007-09-30T21:50:00.000+03:00

Bangkok

2007-09-24T11:02:00.000+03:00

“Hiçbir şey hayat kadar şaşırtıcı değil...”

Sarajevo 2007

2007-08-29T20:09:00.000+03:00

s.bosna, 23.08.2007

laf

2007-08-23T20:25:00.000+03:00

Insanin soylemeye en cok ihtiyac duydugu anlarda, edecek laf bulamamasi ne tuhaf...

PPU

2007-07-22T00:31:00.000+03:00

Filmlere gelmeden… Paliç’ten, hani nasıl derler, “bir efsane geçti”: Plastic People of the Universe (nam-ı diğer PPU), festival açılışında bir avuç seyirciye gerçekten unutulmaz bir konser verdi. 1968’de Prag baharıyla aynı günlerde doğan ve 80’lerin sonuna kadar Çek tarihinin hem kültürel hem de siyasi gündemini –kendi arzusu dışında- epeyce kaplamış bulunan, sadece ve sadece sevdikleri müziği yapmakta ısrar ettikleri için başlarına gelmedik kalmayan bu grubun öyküsünü okuyunca, insanın tek tek ellerini öpesi geliyor. Reel sosyalizmin özeti gibi duran işte bu yaşlı adamlar topluluğu (görece genç olanı dışında), sahnenin tozunu attı desek abartı olmaz. Abartı olsa bile başımız ağrımaz.

Neyse efendim, Paliç FF tefrikası devam edecek… Bu arada memleket, seçim sath-ı mailinin dibine vurdu vuracak. Aman ha, oyunuzu bağımlıların çöp kutusuna atmayın!

ontheroad_son: paliç/subotica

2007-07-19T11:12:00.000+03:00

Paliç, Sırbistan-Macaristan sınırında, köy irisi bir kasaba. Yakındaki Subotica kentinin sayfiye yeri ve adını kıyısında bulunduğu gölden alıyor. Anlatılanlara bakılırsa Subotica, Sırbistan’ın en kozmopolit kentlerinden biri: Sırp, Hırvat, Macar, Yahudi kimlikleri, herhangi bir üst kimliğe de gerek duymadan, iç savaş boyunca bir arada yaşamayı başarmış burada. Paliç ise, tropikal izlenimi veren ormanı, gölü, yeşillikler içindeki lüks villalarıyla, İskandinavya’nın taşra kasabalarını andırıyor ilk bakışta; ama kanında oluk oluk Balkan ruhu akıyor… Lübnanlı nihilist arkadaşım Wael’in gözlemlediği gibi, Avrupa’nın henüz Avrupalılaşmaya teslim olmamış köşelerinden biri.

Milliyetçi kıyım buralarda maya tutmamış, ama yine de gölün bulanık sularının altında bir savaş hatırası yatıyor, Clinton’ın hediyesi olarak. Yalnız Belgrad’ı değil, buraları da etkileyen 1999’daki NATO saldırısında havadan bırakılan bir bomba patlamamış haliyle gölün dibinde duruyor. Bu durum, kimseyi göle girmekten alıkoymuyor elbette.

İşte bu köy/kasaba, her yıl bu zamanlarda küçük ve de sevimli bir festivale ev sahipliği yapıyor: Paliç Avrupa Filmleri Festivali. Bu sene 14’üncü yılı; Istvan Szabo dahil olmak üzere bir avuç sinemacı buraya akmış durumda. Yalnızca akşamları, açıkhavada izlediğimiz filmlere gelince… Onları başka bir yazıya saklayalım, en iyisi.

In memoriam

2007-07-12T23:49:00.000+03:00

”[Yılmaz]Güney, Rocha ile birlikte yeni bir "dalın" kurucusuydu: buna modern politik sinema veya daha keskin bir terminolojiyle "ajitasyon sineması" adını verebiliriz. Ama bu, daha derinden bakıldığında, Üçüncü Dünya insanının daha kolay görebileceği evrensel bir politik gerçekliğin kendini ortaya koymasıdır: günlük yaşamın her görünümünün, ailevi hayattan dışlanmışlığa, otobüs garında bilet alırken... jandarma tarafından üstünüz aranırken olduğu kadar sürünüzü şehre doğru güderken --Kurban bayramına kadar... her şeyin, ama her şeyin tam tamına "politik" olduğuna dair bir bilinçtir bu...”
--Ulus Baker (14.07.1960, Leningrad - 12.07.2007, Istanbul)

ontheroad_3

2007-07-11T21:02:00.000+03:00

10.07.2007, östersund

ontheroad_2

2007-07-08T22:55:00.000+03:00

07.07.2007, oslo

ontheroad_1

2007-07-06T12:15:00.000+03:00

05.07.2007, stockholm

2007-07-02T21:45:00.000+03:00

“Ben, bildiğim Nuh’tan beri bu topraklarda yaşayan bir halkın artığı olarak, bugün çocuklarımla kendimi Türkiye’li birer Ermeni ve eşit vatandaş olarak görmek, hissetmek istiyorum.”

2 temmuz'da beşiktaş'ta

2007-06-28T09:24:00.000+03:00

4ay3hafta2gün

2007-05-31T14:27:00.000+03:00

Anlı şanlı isimlerin, yaldızlı filmlerin boy ölçüştüğü bir yarışmada Altın Palmiye ödülünü ala ala, henüz ikinci filmini binbir finansal zorluk ve çok düşük bir bütçeyle tamamlayabilen genç bir Romanyalı yönetmen aldı ya, bir de bahardan mıdır nedir, sinemanın geleceğine dair umudum bir nebze daha yeşeriverdi. Cristian Mungiu’nun 4 Ay, 3 Hafta, 2 Gün adlı mütevazı filmi, etkileyiciliğini ne sinemasal canbazlıklarına ne de teknik maharetlerine borçluydu; seyirciyi yapay bir labirente sokacak muzip kurgu numaralarına da başvurmuyordu. Gelgelelim, baştan sona gergin bir ip üstende ilerleyen, buna rağmen ‘canbazlığa’ soyunmayan bu haliyle seyirciyi yine de gerçeğin labirentine kapatıyor, insanın içine metal çıplaklığı gibi bir ürperti salıyordu. Doğru dürüst ışık bile kullanmadan baştan sona el kamerası ile çekilmiş, düpedüz belgeselin diliyle konuşan bir filmdi. Sonuç: Yalnızca iki genç kızın öyküsünü müthiş bir derinlik içinde vermekle kalmayıp aynı zamanda bir ülkenin de profilini çıkaran gerçek bir sinema yapıtı. Böyle bir filmden çıkıp da La Croisette’de piyasa yapan veya sahile serilmiş yatan mutlu azınlıkla burun buruna gelmek ne acayip bir duyguydu öyle?
Ama işte böylesine gürültülü bir sirkte, hayal tüccarlarının büyük buluşmasında, Coen’lerin, Tarantino’ların, Kusturica’ların, Wong Kar Wai’ların festivalinde küçük bir ülkede yaşanan ‘sıradan’ bir kürtaj hikayesi aradan sıyrılıveriyor. Ve yönetmenin ödül törenindeki sözleri, hepimizin gönlünden geçen temenniyi özetliyor: “Bu ödülün bana verilmesi, ümit ederim ki küçük ülkelerde mütevazi bütçelerle ve dev sinema yıldızları olmadan film çeken yönetmenleri de cesaretlendirir.”

Sınırları aşmak…

2007-05-10T23:47:00.000+03:00

Bakınız, şu saf Ecnebiler ‘tehlikenin farkında’ değil hâlâ… Arapça’nın ne menem bir tehdit olduğunu bilmiyor olabilirler mi? Tarihten hiç mi ders almamışlar? Aynı Arapça’ya özenerek, “Mediterranean Films Crossing Borders” yazmışlar; doğu dilinin kaligrafisi ile batılı harflerin izdivacından kendilerince bir espri üretmişler. Kerizliklerine yansınlar! Kemalist dogmatizmin resmi gazetesi mesajını dış dünyaya da duyurmalı; yarından tezi yok tehlikeye karşı yedi düveli uyarmalı…

Neyse efendim, konumuz bu değil. Diyeceğim şu ki, mahdumunuz bu MFCB’ın önümüzdeki hafta Cannes’da düzenlediği bir atölyeye katılacak. Evet efendim, Cannes Film Festivali’nin 60. yıl partisinde Gadjo da yerini alacak! Size oradan taze taze haberler geçecek... demeyi çok isterdim, ama heyhat! Büyük ihtimalle festivalin keyfini çıkarırkene, blog’unu iplemeyecek. Sayfanın tepesine ‘Yazarımız yurtdışında olduğundan yazısı elimize ulaşmamıştır’ gibisine fiyakalı bir not yerleştiren vefalı bir editörü de olmayacak... Kimbilir, belki gaza gelip bol bol izlenim de yazar bakarsınız. Cannes virüsü bu, insana ne yapacağı bilinmez.

‘Özde’ faşizmin 14 temel özelliği

2007-05-02T01:23:00.006+03:00

Siyaset bilimci Dr. Lawrence Britt yememiş içmemiş, 20. yüzyılın gördüğü en tipik faşist rejimleri (Hitler’in Almanya’sı, Mussolini’nin İtalya’sı, Franco’nun İspanya’sı, Suharto’nun Endonezya’sı, Pinochet’nin Şili’si) inceleyerek faşizmin 14 karakteristik özelliğini tespit etmiş. Britt’in çok tartışılan, hatta Umberto Eco’nun bir yazısından fazlaca esinlendiği söylenen ünlü makalesi, ‘yeni başlayanlar için 14 derste faşizm’i anlatıyor:

1. Güçlü ve sürekli milliyetçilik: Faşist rejimler, sürekli olarak vatansever şiarlar, sloganlar, semboller, marşlar ve diğer ıvır zıvırı kullanma eğilimindedir.
2. İnsan haklarının aşağılanması ve hor görülmesi: Düşmandan korku ve güvenlik ihtiyacı nedeniyle, faşist rejim altındaki insanlar, ‘ihtiyaç’ gereği belirli durumlarda insan haklarının göz ardı edilebileceğine ikna edilirler. İnsanlar işkence, yargısız infaz, siyasal suikast, uzun süreli gözaltı gibi uygulamalara karşı başını başka tarafa çevirme, hatta bunları onaylama eğilimindedir.
3. Düşmanların/günah keçilerinin birleştirici bir neden olarak tanımlanması: Ülkenin güvenliğini ve bütünlügünü tehdit eden düşmanın ortadan kaldırılması için insanlar histerik kalabalıklara katılıp sokaklara dökülür; Bu düşman tanımının içinde ırksal, etnik ya da dinsel azınlıklar, liberaller, komünistler, sosyalistler, teroristler, vs. vardır.
4. Ordunun ve militarizmin yüceltilmesi: Yaygın yerel sorunlar olduğunda bile, orduya hükümet bütçesinden aşırı miktarda pay verilir ve yerel gündemler göz ardı edilir. Askerler ve ordu hizmetleri alabildiğini yüceltilir.
5. Cinsel ayrımcılığın şahlanışı: Faşist ulusların hükümetleri, neredeyse tamamen erkek-egemen olma eğilimindedir. Faşist rejimlerde, geleneksel cinsiyet rolleri daha katı hale getirilmiştir. Kürtaj karşıtlığı ve homofobi had safhadadır.
6. Kitle iletişim araçlarının kontrol altına alınması: Kimi zaman medya hükümet tarafından doğrudan kontrol edilirken, diğer durumlarda dolaylı olarak diğer genelgeler, mevzuatlar, sempatik medya temsilcileri ya da yöneticileri tarafından kontrol edilir. Sansür, özellikle savaş dönemlerinde oldukça yaygındır.
7. Ulusal güvenlik takıntısı: “Korku” hükümet tarafından, kitleler üzerinde harekete geçirici bir araç olarak kullanılır.
8. Din ve yönetimin içiçe geçmesi: Faşist ulus hükümetleri, ulus içindeki en yaygın dini, kamuoyunu manipüle etmek için bir araç olarak kullanır. Dini retorik ve terminoloji, dinin ana doktrinlerinin hükümet politikalarına veya eylemlerine tamamen karşıt olduğu durumlarda dahi, hükümet liderleri tarafından yaygın olarak kullanılır.
9. Özel sermayenin gücünün korunması: Faşist uluslardaki sanayi ve iş aristokrasisi, sıklıkla hükümet liderlerini iktidara getirenlerdir. Bunu hükümetle iş dünyası arasında karşılıklı çıkara dayalı bir ilişki tesis ederek ve belli bir iktidar eliti yaratarak yapar.
10. Emek gücünün baskı altına alınması: Faşist hükümete karşı tek gerçek tehdit emeğin örgütlü gücü olduğundan, işçi sendikaları ya tamamen saf dışı edilir ya da şiddetle baskı altına alınır.
11. Aydınların ve sanatın küçümsenmesi: Faşist uluslar, yüksek öğrenim ve akademiye karşı açık bir düşmanlığı körükler ve teşvik eder. Profesörlerin ve diğer akademisyenlerin sansüre uğraması, hatta tutuklanması yaygındır. Sanatta ifade özgürlüğü açıkça saldırı altındadır ve hükümetler genellikle sanata bütçe ayırmayı reddeder.
12. Suç ve cezalandırma ile baskı altına alma: Faşist rejimlerde, polislere kanunları zorla uygulamaları için neredeyse sınırsız bir yetki verilir. İnsanlar genellikle, polisin suistimallerine göz yummaya ve hatta vatanseverlik adına sivil özgürlüklerden feragat etmeye razı olur. Faşist uluslarda, sınırsız güce sahip ulusal bir polis kuvveti vardır.
13. Adam kayırma ve yozlaşmada sınır tanımama: Faşist rejimler neredeyse her zaman, yönetim kadrolarına birbirini atayarak hükümetin güç ve otoritesini onları hesap vermekten korumak için kullanan bir grup ahbap ile müttefikleri tarafından yönetilir. Ulusal kaynakların ve hatta hazinenin tahsisi ya da bunların hükümet liderleri tarafından açık bir şekilde gaspı, faşist rejimlerde rastlanmayan bir olgu değildir.
14. Hileli seçimler: Faşist uluslardaki seçimler bazen tamamen göz boyama amaçlı yapılır. Diğer zamanlarda ise seçimler, çamur atma kampanyaları, hatta muhalefet adaylarının öldürülmesi, seçmen oylarının ve seçim bölgelerinin kontrolü için yasama kurumlarının alet edilmesi ve medya manipülasyonu gölgesinde yapılır. Faşist uluslar, tipik olarak kendi yargı sistemini seçimleri manipüle ya da kontrol etmek için kullanır.

Şimdi, 10 puanlık uzman sorusu: Bu 14 maddenin "Türkçe karşılığını" bulunuz.

Ve son söz:

“Faşizm Amerika’ya geldiğinde, Amerikan bayrağına sarılı olarak gelecektir.”

- Huey Long

Partiye buyrun…

2007-04-26T10:46:00.000+03:00

Buraya dükkan açalı tam bir yıl olmuş… Belli bir ‘müşteri kitlesi’ oluştu mu, emin değilim. Yolunuz buraya nasıl düştü, kimsiniz, ne yer ne içersiniz, pek bir fikrim yok.
O bakımdan, sanal bir parti düzenliyoruz. İsteyen buna piyasa araştırması desin, farketmez. İçki stokumuz bol, müzik seçkimiz zengin… Sorumuz şu: Sahi, blog için bir 1. yıl partisi düzenlesek ve bu post’u okuyan herkes gibi davetli olsanız… İçecek olarak ne alırdınız? Mazeret yok, siz de geliyorsunuz! (Aşağıdaki “0 yorum gelmis” notu baki kalırsa, tabii parti de yatar blog işi de…)
VJ’miz Timo, ilk parçasını koydu bile… Tony Gatlif’ten geliyor! Latcho Drom’da izlediğimiz Banjara’lar -Rajastan’ın Romanları- sizler için söylüyor:

Buradan çıkanlar, başka bir partiye davetli… Tarih: 3 Ekim 2006. Yer: Paris’teki Le Divan du Monde salonu. Gatlif’in Transilvanya’daki keşfi Beata Palya ve grubu söylüyor, Asia Argento göbek çalkalıyor. >>

İşler nanay!

2007-04-23T23:36:00.000+03:00

23 Nisan mı dediniz?..

Sulukule yıkılıyor... Bir kültür yok oluyor.

* Bu gece (23 Nisan) Sulukuleli müzisyenler, bin yıllık mahallelerinin yıkımına karşı seslerini duyurmak için meslektaşlarıyla birlikte Beyoğlu'na çıkarma yaptı. GarajIstanbul garaj olalı böyle gece görmedi!

60. Cannes

2007-04-20T15:14:00.000+03:00

Dünyanın tartışmasız en büyük festivali. Beğenelim ya da beğenmeyelim; en yakın rakiplerini bile fersah fersah geride bırakan muazzam bir film pazarı. Bu devasa sirkin 60’ncı yılı kutlanıyor bu sene.

Yarışma bölümünde yine en büyükler boy ölçüşecek. Ama bu sene, ne Tarantino’yu ne Fincher’i, ne Coen’leri, ne Kusturica’yı, hatta ne de Kim Ki Duk’u çok iplemeyebiliriz. Michael Moore’un yarışma dışı gösterilen filmi için de aynı şey... Hatta, bu şahısların Cannes’a abonelikleriyle gına getirdiklerini iddia etsek başımız ağrımaz.

Amma velakin, benzer gerekçelerle her daim iplenecek Wong Kar-Wai ve Fatih Akın’ı bir kenara bırakırsak, üç yönetmen/film var ki bana göre bu festivale asıl heyecan katacak isimler onlar:

Andrei Zvyagintsev - “Izgnanie”,
Aleksandr Sokurov - “Alexandra”
Bela Tarr - “The Man From London”

Bela Tarr’ın, filmini gerçekleştirme serüveni başlıbaşına bir hikaye, ayrıca. Onu başka bir post’a bırakalım…

* Afişte, Magnum’dan Alex Majoli’nin objektifi önünde sevinçten uçanlar: Pedro Almodovar, Juliette Binoche, Jane Campion, Souleymane Cissé, Penelope Cruz, Gérard Depardieu, Samuel L. Jackson, Bruce Willis ve Wong Kar Wai.

Gölgedeki 'Gölgeler'

2007-04-15T10:51:00.000+03:00

Ölümsüz birer klasik olmalarının yanı sıra, John Cassavetes filmlerinin bir özelliği de, çoğunun birden fazla versiyona sahip olması. Filmlerini oyunculuktan kazandığı parayla kotarması, onu yapımcı/stüdyo/gişe baskısından muaf kılıyor, bu da onları dilediğince değiştirme, kimi kısımlarını tekrar çekip yeni baştan kurgulama ayrıcalığını sunuyordu ona. Bu yüzden filmlerinin çoğunun kimi arşivlerde duran kimisi çoktan kayıplara karışmış farklı versiyonları mevcut.

Amerikan bağımsız sinemasının önünü açan “Gölgeler”in, bu açıdan hayli enteresan bir öyküsü var. Filmin, vaktinde yalnızca bir avuç talihlinin görebildiği ilk versiyonu yıllar boyu gölgede kalmış, varlığı bilinen tek kopyası birkaç yıl öncesine kadar sinema tarihinin kayıplar listesinde yer almıştı. Cassavetes filmini ilk kez 1957’de çekmiş, 1958’in sonbaharında da New York’taki Paris Sineması’nda bir grup davetliye göstermişti. Ancak seyirci tepkisinden memnun kalmayınca, filmi rafa kaldırmış ve önemli bir kısmını 1959’da yeniden çekmişti. İlk versiyondaki görüntülerin neredeyse yarısı yerini yeni çekimlere bırakmış, aynı yılın sonlarında da filmin bu ikinci versiyonunun prömiyeri gerçekleşmişti.

İlk versiyonu görenler arasında bulunan Jonas Mekas, Village Voice’taki köşesinde, filmin ilk halini “Amerikan bağımsız sinemasını kökten değiştirecek güçte, son on yılın en sınır-yıkıcı filmi” ilan etmişti. Buna karşılık son versiyonu, “yer yer ilham verici olsa da, herhangi bir Hollywood yapımından farksız bulduğunu” yazmıştı. Mekas, Cassavetes’in kararından dönüp ikinci versiyonu geri çekmesini diliyordu. Ama tam tersi oldu; Cassavetes ilk versiyonun gösterimine bir daha asla izin vermedi. Negatifleri yeni versiyon için kesip biçilmiş olan filmin 16 mm’lik tek kopyasını da, “yanlış hatırlamıyorsa ülkenin orta-batı bölgesinde bir okula bağışladığını” söyleyecekti yıllar sonra. Neredeyse yirmi yıl boyunca bu kopyanın izini delicesine süren Ray Carney, Cassavetes’ten alabildiği bu yegane bilginin peşinden bölgedeki bütün okulları dolaştı, ulaşabildiği bütün tanıklarla konuştu, girebildiği bütün arşivlere, üstünde “Shadows” yazan tüm kopyalara baktı. Ama nafile... Karşısına yeni versiyondan başka bir şey çıkmadı. Ta ki birkaç yıl önce, bir zamanlar eski eşya satan bir adamın varislerinden birinden bir paket alana kadar. Pakette yıllar boyu aradığı kopyayı bulan Ray Carney, kendini 5-10 tane Picasso tablosu bulmuş gibi hissettiğini söylüyor. Cassavetes olsa ne hissederdi acaba?

(Eski defterlerden...)

Seul'den iyi haber

2007-04-13T00:01:00.000+03:00

Bir kaç post aşağıda afişi gözüken Seul 9. Kadın Filmleri Festivali'nden sevindirici bir haber: Gururumuz, göz nurumuz Gündelikçi festivalde Birincilik Ödülü kazanmış...

Festivalden...

2007-03-28T20:24:00.000+03:00

Bu seneki Film Festivali'nin tanıtım filmi pek bir illegal...

Asia Argento, 5 Nisan'da DJ olarak Babylon'u yerinden oynatacak muhtemelen. Genç hayranlarının sorduğu sorular ile yanıtları da az eğlenceli değil. Türkiye'den Samira'nın sorusu ve el-cevap:

- Do you have a tip for us girls on how to conquer guys and feeling sexy?
- Stop shaving your armpits.

10 belgesel

2007-03-26T14:01:00.000+03:00

“Yol kıvrımlı olunca, düzgün yürüyemezsin...”
--Roman atasözü

Meraklısı için İstanbul Film Festivali'nden seçme belgeseller:

Kara Altın
İçtiğimiz bir yudum acı kahvenin, ta Etiyopya'larda başlayan acı ama gerçek öyküsü. Çokuluslu kartellerin bu alandaki marifetlerini gördükten sonra, bakalım her yerde pıtrak gibi biten Starbucks'lara aynı gözle bakabilecek miyiz?
Çingeneler: Kıvrım Kıvrım Yollar
Amerikan belgesel sinemasının efsanevi isimlerinden Albert Maysles'in de çekimlerine katkıda bulunduğu bu şen şakrak film, en bilinen beş roman grubunun peşine takılarak seyirciyi benzersiz bir yolculuğa çıkarıyor. Bu karavanda herkese yer var...
Daima
Günümüzün en yetenekli belgeselcilerinden Heddy Honigmann'ın son belgeseli. Yönetmenin en iyi filmi olmamakla beraber, Paris'teki Père Lachaise mezarlığına kurduğu kamerasıyla yine birbirinden güzel anlar/karakterler yakalıyor.

İran: Bir Sinema Devrimi

Büyük Satış

Ebu Garib’in Hayaletleri

Şeker Perde

Bu Filme Henüz Yaş Sınırlaması Getirilmedi

Gençler Yürüyor

Pasolini Yanıbaşımızda

* Keşke, Rold de Heer'in festivaldeki filmi On Kano'nun yapım serüvenini, nasıl bir sabır ve azimle gerçekleştirildiğinin trajikomik öyküsünü anlatan The Balanda and the Bark Canoes adlı belgeseli de izleyebilseydik!

'Neyi kutluyoruz böyle?'

2007-03-26T13:21:00.000+03:00

“Vahşetten daha fazla vahşeti önlemek için kurulan AB’nin Darfur’daki katliamları önlemek için söyleyecek bir sözü, uygulayacağı bir prensibi, yapacak bir şeyi yok mu? Srebrenitza’daki ödleklik tekrar mı edilecek? Eğer öyleyse, biz neyi kutluyoruz?”

Mutluluğun resmini şeyyettiren film

2007-03-18T15:55:00.000+02:00

İzleme bahtsızlığına uğradığım “Mutluluk” adlı filmi nasıl tarif etmeli, bilemiyorum. Talat Bulut’un filmde bol kepçeden sarfettiği o felsefi cümleler de yardımcı olamıyor, salondan çıkarken içimi ezen öfkeyi izah etmeye… Yahu kardeşim, ölümle burun buruna yaşayan genç bir kızın trajedisi, bir üst tabaka entelektüelinin -sözümona- varoluşsal zırvalarına bu kadar mı çerez edilir? İnsan, namus cinayeti gibi ağır bir meseleyi, bu meselenin ortasına zembille inen İstanbul burjuvazisine fındık fıstık niyetine servis ederken hiç mi sıkılmaz, bir nebze ahlaki rahatsızlık duymaz?

Van Gölü kıyısında şaşaalı bir sahneyle ve tecavüz/namus cinayeti bahsiyle açılan bir filmin, sonunda gelip Bodrum sahillerinde sürat motoruyla kovalamaca sahnelerine kadar dayanması, -mutluluğun değilse bile- muasır medeniyetler seviyesine ulaştığımızın resmi de sayılabilir, tabii… Filmin yaratıcısı, “Dışişleri Bakanlığı 'Mutluluk'u alıp yurtdışında gösterse, bakın biz buyuz dese bence yeridir. Çünkü şahane bir Türkiye panoraması var filmde” diyorsa, bu abukluklar silsilesini ‘alın size şahane bir Türkiye portresi’ diye burnumuza dayıyorsa, bize laf düşmez artık. Bırak şimdi Türkiye'yi mürkiyeyi de, sen adam gibi tutarlı bir hikaye anlat önce, demek de bize düşmez…

Filmin bu ulvi misyonunu öğrendikten sonra, ‘sahte’ bir hayattan kaçmak için kurtuluşu Bodrum kıyılarındaki lüks yatına sığınmakta bulan profesör tiplemesini de (ismi de pek manidar: İrfan Bey!) sineye çekeriz icabında… Ki bir sosyologun aldığı maaşla havuzlu, kapalı garajlı lüks evlerde yaşayabildiği, Ege kıyılarında demirlemiş koca bir yelkene sahip olabildiği bir Türkiye burası, her şey mümkün!

Peki ya, Özgü Namal’ınki dışında, hepsi birbirinden klişe o kadın tiplemelerine ne demeli? Profesör olacak adamın salak karısı, ‘çıtır’ öğrencisi, Yeşilçam filmlerinden fırlamış ağlak annesi, Meryem’in köydeki üvey anası, öldürülmeye giden akranlarının arkasından kikirdeyen komşu kızları… Filmdeki neredeyse bütün kadınlar, bu kadar mı basmakalıp/kötücül çizilir?

Şimdi devir tehdit ve sindirme devri ya; şeytan diyor, hani şu ‘ülkemizi batıya tanıtma sorumluluğunu’ omuzlarında hisseden reklamcıdan bozma sinemacıları topla, İrfan Abi’nin yelkenlisine tık, açıklara sürüp günlerce aç susuz bırak. Ta ki şunu belletene kadar: Derdiniz tanıtımsa, onu yapın kardeşim. Dışişleri’yle ortaklaşa tanıtım filmi çekin, ne haliniz varsa görün… Ama, namus cinayeti gibi yakıcı meseleleri sömürmeden, entelektüel zırvalığınıza malzeme etmeden yapın bu işi. Akıllı olun!

Barnes & Noble kitabevi zincirinin ödül komitesine de bir çift sözüm olacaktı, ama Türkçe anlamaz ki haytalar...

A. Nesin'den mektup var

2007-03-13T20:10:00.000+02:00

10 Mart 2007

Sevgili Dostlar,
Dehsetengiz bir karalama kampanyasiyla karsi karsiyayiz. Bunun sonunu hic hayirli gormuyorum. Sadece Nesin Vakfi acisindan degil, Turkiye ve insanlik acisindan da.
Eger bunca ozveriyle kurulan ve yasatilmaya calisilan bir cocuk kurumuna boylesine alcakca ve acimasizca camur atilabiliyorsa, gerisi benim hayal gucumu asiyor.
Sonucta cocuk bakiyoruz... Yemiyoruz yediriyoruz, isinmiyoruz isitiyoruz.
Nesin Vakfi’na ve kimsesiz cocuklara bakan diger kurumlara hayasizca saldiranlar, sokak cocuklarindan, tinercilerden, kapkaccilardan, sokakta yasanan vahsetten yakinma haklarini kaybettiklerini biliyorlar mi acaba?
Cocuk kurumlarinda calisanlar buyuk bir ozveriyle yokluk ve zorluklarla bogusurlar. Uc kurus maasa... Kimi zaman da gonullu... Tek mutluluklari yuzleri gulen cocuklardir. Onlar bu toplumun isimsiz kahramanlarindandir, bu toplumu toplum yapan degerleri yasatan kisilerdir.
Nesin Vakfi’nda bir “anne” dort cocuga bakar. Gecenlerde TV kanalında izlediginiz devlet kurumunda cocuklari doven “anne” kac cocuga bakiyordu? Saydiniz mi? 30 muydu? Herhalde. Siz hic 30 cocuga baktiniz mi? 30 cocuga bakmanin ne demek oldugunu bilir misiniz? Ustelik hangi cocuklara, hangi ortamda, hangi kosullarda...

Lütfen devamını da okuyun! >>

Ali Nesin

WFF in Seoul

2007-03-11T19:17:00.000+02:00

Hoş festival...

8 Mart vesilesiyle

2007-03-05T20:34:00.000+02:00

“…Nobel Prize novelist Thomas Mann called her a “ravaged angel.” Nobel Prize novelist Roger Martin du Gard saw her “walking the earth with the beautiful face of an inconsolable angel.” Carson McCullers was madly in love with her, dedicated “Reflections in a Golden Eye” to her, took care of her when Annemarie slit her wrists over a love affair gone wrong with some other woman.” --Jerry Tallmer

Kadınlar gününe ramak kala, varlığından yeni haberdar olduğum* ve tanımaktan pek memnun olduğum bir melek-kadını anarak... Adı: Annemarie Schwarzenbach... 1908’te İsviçre’nin en zengin ailelerinden birinin kızı olarak doğmuş; dünyayı savaş tamtamlarının sardığı 1942’de hayata erkence veda etmiş. Üstelik hayli trajik biçimde; bisikletten düşerek...
34 yıllık yaşamına, gezginlik, yazarlık, gazetecilik, fotoğrafçılık gibi pek çok beceri, sıkı bir anti-faşist mücadele, ağır bir morfin bağımlılığı, başarısız bir evlilik, Thoman Mann’in çocukları Klaus ve Erika Mann’la uzun erimli bir dostluk ilişkisi, çeşitli intihar girişimleri ve psikiyatrik tedaviler sıkıştırabilmiş bir kadın! (Magazin meraklıları için ek: İran’da Türkiye’nin Tahran Büyükelçisi’nin kızıyla yaşadığı aşk, o vakitler büyük skandal olmuş.)
Hayatının son on yılını, Ortadoğu, Asya, Amerika gibi diyarlarda gezinerek ve gözlemlerini yazarak/görüntüleyerek geçirmiş. Kısaca, kısa yaşamı ceberrut ailesinden ve Nazizm cehennemine teslim olan Avrupa’dan kaçarak geçmiş bir yorgun ruh... AS hakkında bugüne kadar yapılmış bir belgesel, bir de kurmaca film mevcut. Kısmetse, bunları önümüzdeki dönemde film festivallerimizden birinde görmeyi arzu ediyoruz...

(*)Bu tanışmaya aracılık eden sevgili Ahmet G.’ye teşekkürlerimle...

In Memoriam

2007-03-04T14:04:00.000+02:00

!f Ankara

2007-02-27T00:42:00.000+02:00

Özel istek üzerine, Ankaralı sinefillere !f İstanbul’dan tüyolar:

Bilek Kesenler - Bir Aşk Hikayesi
Ölümden öte köy var mı, diye şüphe edenlere duyurulur: İşte size bu köyde geçen nefis bir aşk hikayesi. Dağıtımcı bulursa, ki Tom Waits gibi ticari avantajları da var, muhtemelen “Araf’ta Aşk” gibi fiyakalı bir Türkçe uyduruk ismiyle gösterilir! Bu arada katalogda atlanmış ama, senaryo Etgar Keret’in popüler olmuş “Kneller’s Happy Campers” adlı uzun öyküsünden uyarlama.

Dünyalılar
İnsanoğlunun en tehlikeli ve yırtıcı hayvan olarak portresi. Dehşet verici ve iç paralayıcı olduğunu söylemeye gerek var mı? Tolstoy’un filmde alıntılanan sözüne ekleyecek fazla şey de yok: “Mezbahalar varoldukça, savaş alanları da varolmaya devam edecektir.”

Gündüz Gece Gündüz Gece
Dardenne’lerin Rossetta’sı stilinde başlayıp dramatik gerilimi ve merak duygusunu sonuna kadar ayakta tutan, ama finalde ne diyeceğini kestiremeyen, ya da bir şey demeye çalışıyorsa da, bunu düşünsel bir zemine oturtamayan, kısaca biraz heba olmuş bir çaba.

Çığlık Çığlığa Başyapıt
İsim çevirisi kulağı tırmalasa da (Screaming Masterpiece: “Başyapıt Çığırtmak” olabilir miydi acaba?), genelde kulağa iyi gelen bir film. İzlanda müziğinin Björk, Sugarcubes ve Sigur Ros’tan ibaret olmadığını gösteriyor en azından. Açıkçası, bu müziğin yaratıcı potansiyelinin sinemasal karşılığını sunmaktan uzak, ama sunduğu tadımlık müzikler ve en sonda Björk’ün utana sıkıla söylediği akıllıca sözün hatırına izlenesi bir film. Aşağı yukarı şöyle diyor Björk: “Bu lafımı filmde ister kullanın ister kullanmayın, size kalmış; ama ne zamandır buna dair bir şeyler yapmak istiyorum. Bana göre, bütün devletlerin ulusal marşları birbirinin aynısı. Hepsinin o ülkeye has olduğu söylenir, ama müzikleri hep aynı. Bu konuda bir şeyler yapmanın zamanı geldi…” (Bu arada meraklısı için, festivalde müzik belgeselleri gani gani: Glastonbury, Kurt Cobain, vs.)

Taxidermia: Gözünüz kesiyorsa buyurun!

Tepetaklak Nelson: Yine bir çeviri kazası; ama izleyin, pişman olmazsınız.

Erkek-kadın muhabbetleri üzerine iç bayan, uzak durulası filmler: Vahiyler; Sabun Köpüğü… Bir de “geleceğin Tarantinoları, Soderberghleri, vs.” diye takdim edilen yönetmenlerden nedense uzak durmak gerektiğini hissetmişimdir hep.

Son olarak, Ankara’ya maalesef uğramayan iyi filmlerden: Şafak; Başka Hatunlarla Muhabbet.

!ften püften bir not:
Obses!f.tv, Akt!fist gibi hoşlukları sürdürmek isterlerse, !f’çilere gelecek seneler için bölüm başlığı önerileri...
Muhal!f : Küreselleşme karşıtı filmler
Agres!f : Şiddet filmleri
Pas!f : Etliye sütlüye dokunmayanlar
Nah!f : Düşük bütçeli, gariban filmler
Zar!f : En bir şık yaratıcılık numuneleri
Müsr!f : Tüketim karşıtı bilinçlenme şeyleri
Mas!f : Baş-başyapıtlar!
Portat!f : Festivalin gezici versiyonu
!ftar: Ramazana denk gelmesi durumunda, bir yan etkinlik olarak…

Dip not:
!f Ankara, 1-4 Mart tarihlerinde ANKAmall’da…

Hatıralar kuş misali...

2007-02-19T01:35:00.000+02:00

Bir foto-muhabirin objektifinden...
Myron Campbell'in interaktif sergisine de buyrun. (Tavuk kesmece yok!)
Sergi çıkışı, yine buradayız. Çaya bekleriz...

Eros ile thanatos arasında

2007-02-08T02:06:00.000+02:00

“Yaşamın tam ortasında sanırken kendimizi
Ölüm hıçkırır birden içimizde
Ta içimizde…” *

Az önce içinden geçtiğimiz tüneli unutacağız, çabucak. O kısa aradan sonra, ‘hayat normale dönecek’. Işık gözümüzü alacak, renkler yerine oturacak. Heyhat! Gündelik lagalugalarımıza döneceğiz, eninde sonunda. Akşamları iki tek atacağız dostlarla. Gittiğimiz, gideceğimiz filmleri konuşacağız. Mesela bu haftasonu, epey hareketli geçecek: Cuma akşamı Will Oldham’ı kaçırmayacağız. Kimileri onu takma ismiyle tanıyacak: Bonnie ‘Prince’ Billy… Hazır söz ondan açılmışken hoş bir sohbetine link vereceğim, hatta şuraya minik bir alıntı da koyacağım, hoşunuza gedeceğini bilerekten:

- What haven’t you done in life that you madly still want to do?
- (…) Since I was a little boy I wanted to press my naked body against that of Farrah Fawcett. It isn’t too late, I know.

Dahası, blogumuzun içeriğine binaen –ki epey ihmal ediyoruz kendisini-, BPB’nin sinema oyuncusu da olduğunu, daha üç beş gün önce Rotterdam’da ödül alan Old Joy’un başrolünü üstlendiğini, merak edenler için bu filmin yakında İstanbul Film Festivali’nde de gösterileceğini eklemeden edemeyeceğim. Kesmediyse, yıllar önce bir Dogme filminde (Julien Donkey-Boy) rol aldığı bilgisini de ekleyeceğim, meraklı okurlarımı düşünerek…

Bu arada, bültenler saat başı bilmem nereye bağlanmaya devam edecek. Anahaber spikerleri, Ceylanpınar’da 44 işçiyi taşıyan kamyonun dereye uçtuğu, 2 cesedin çıkarıldığı, 9 kişinin halen kayıp olduğu haberini geçecek. Ekrana gözucuyla bakarken, dere kenarında umutsuzca bekleşen kayıp yakınlarının helikopterden çekilmiş görüntüleri ilişecek gözümüze. Çoğu kadın olan işçilerin devlete ait bir çiftlikte koyun sağma işi yaptığını, günde 2 ytl karşılığı sabah 6’dan akşam 5’e kadar sigortasız çalıştığını anlatan spikerin diksiyon terbiyesi almış sesi, RealPlayer’den gelen Awara Hoon şarkısına karışacak. (Siz bunu okuyunca, ne menem bir şey olduğunu merak edip google’da aratacaksınız belki de ve çok tanıdık gelecek, kim bilir?)

Talvin Singh de geliyormuş Garajİstanbul’a, ne güzel…

Isınma turları atan ifistanbul’a ramak kaldı şunun şurasında. Velhasıl, önümüzde bayağı hareketli, bereketli günler bekliyor. Haftasonu, Aziz Valentine sağolsun, piyasalar canlanacak bir hayli. Satış grafikleri tavan yaparken, Irak’tan gelen günlük rakamlar borsa endeksleriyle başabaş gidecek.

Ve hayat devam edecek, daha da hızlanarak. Günler, haftalar, aylar arası maraton kovalamacasında dereceye girecek bazımız. Yerli filmlere koşturacağız, abuk sabuk, ki yenileri çekilebilsin… Hollywood filmlerini besleyeceğiz, Pentagon yeni ülkeleri işgal bütçesini denkleştirsin diye.

Normale döndüğüne göre hayat, memleket sırtlanları da işbaşı yapacak. Vakit yitirmeden yeni cinayetler planlanacak. Beyaztürkler kalemlerini şapırdata şapırdata hedef çizecek, beyaz bereli mangalarsa taze mermileri sürecek ruhsatlı tabancalarına. İstihbarat birimlerine yeni elemanlar alınacak, gelen ihbarların turşusunu kurmak üzere. İşte böyle herkes işini layıkıyla yapadursun, biz sevgiliyle 14 Şubat planları yapacağız. Bize dokunmayan asayiş, berkemal olacak.

Ve hayat devam edecek, eskisi gibi olmasa da… Arada, içinde duduk geçen bir parça dinlerken, belli belirsiz bir görüntü diken gibi batacak belleğimize:

Görüntü kaybolacak hemen. Hayatın ışığı gözümüzü alacak yine. Yeni bir tünele girene dek…

*R. M. Rilke

Portfolio vs.

2007-02-04T02:19:00.000+02:00

Sebastiao Salgado - Serra Pelada altın madeni, Brezilya, 1986.

Salgado'nun Hindistan'ı >>
Kanlı Elmas >>

Önceden duyurulmuş bir ölümün güncesi

2007-02-01T13:50:00.000+02:00

"... Namusa tecavüz etmekle suçlanmanın kendisine neye mal olacağını çok iyi bilen Santiago Nasar, öldüğü sabah gerçekten de hiçbir kuşkuya kapılmamıştı. Çevresindeki insanları ve onların doğal kurnazlıklarını biliyordu. Ayrıca ikiz kardeşlerin ilkelliğinin acı bir alayı kabul etmelerine olanak vermeyeceğinin de farkındaydı. Yüksek toplum adamı görünüşünün altında herkes gibi çevresinin önyargılarının bir tutsağı olduğunu bilmemesi de olanaksızdı. Bu koşullar altında kesin tasasızlık, kesin ölüm demekti. Son anda Vicario kardeşlerin öldürmek için kendisini beklediklerini anlayınca, sonradan sık sık söylendiği gibi paniğe kapılmamış, ama suçsuzluğun şaşkınlığını göstermişti.
(...) Kuşkusuz Santiago Nasar'ı herkes aynı ölçüde sevmiyordu. Elektrik santralının patronu olan Polo Carrillo, ondaki rahatlığın suçsuzluğun değil de, utanmazlığın belirtisi olduğunu söyledi ve 'Parasına güvenip kimsenin kendisine bir şey yapamayacağını sanıyordu,' dedi. karısı Fausta Lopez de 'Buradaki bütün Araplar gibi,' demekle yetindi. Indalecio Pardo, Clotilde Armenta'nın dükkanına uğramış, bu sırada ikiz kardeşler ona piskopos gider gitmez Santiago Nasar'ı öldüreceklerini bildirmişlerdi."
G. G. Marquez, Kırmızı Pazartesi (Çev. Faik Baysal)

Bir güvercin masalı

2007-01-26T13:43:00.000+02:00

Arkadaşımın kızı Asya'ya, Sena teyzesinin yazdığı masal...

Bir adam varmış. Adam’ın bir bahçesi, bir de Köpeği varmış.
Adamın bahçesinde bir havuz, havuzda balıklar ve ağaçlar, çiçekler varmış.
Bir gün, bir Güvercin konmuş adamın bahçesine.
Adam, Güvercin’i görmüş, güvercin de Adam’ı görmüş.
Güvercin, balıkları, güzel çiçekleri ve çeşit çeşit meyve veren ağaçları da görmüş ve çok sevmiş bu bahçeyi.
Adam, Güvercin için önce hiçbir şey hissetmemiş. “Bir güvercin işte” demiş.
Ama bir süre sonra, Güvercin’in “cik cik” diye öttüğünü duymuş.
Adam, kulaklarına inanamamış bunu duyunca. Çünkü Adam’ın bahçesinde her şey sessizmiş. Balıklar sessizmiş, çiçekler sessizmiş, ağaçlar sessizmiş.
Bu bahçede bir tek Adam konuşurmuş. Köpeğe gelince o da sessizmiş çünkü o sahibinin kendisinden başka hiç kimsenin konuşmasından hoşlanmadığını biliyormuş. Köpekler, sahiplerini severler ve onlara çok sadıktırlar.
İşte bu Köpek de sahibini çok seviyormuş, ona çok sadıkmış, o neyi severse o da onu sever, o neye kızarsa o da ona kızarmış.
Ha ne diyorduk? İşte Adam, Güvercin’in “cik cik” diye öttüğünü, bir daha, bir daha öttüğünü duyunca çok sinirlenmiş.
“Nasıl olur da benim bahçemde biri benim dilimden başka bir dilde bir şeyler söyleyebilir?” demiş.
O andan itibaren de Güvercin’i bahçesinden kovmak için elinden gelen her şeyi yapmaya başlamış.
Ama Güvercin bahçeyi çok sevmiş bir kere ve gitmeye de hiç niyeti yokmuş doğrusu buradan.
Adam, Güvercin’i kovamayınca onu cezalandırmaya karar vermiş ve bir gece Güvercin uyurken yavaş yavaş yaklaşmış, bir çarşaf atıp üstüne onu yakalamış. Zavallı Güvercincik derin uykusundan uyandığında kendini Adam’ın ellerinde buluvermiş.
Çok kızgın olan Adam, onun iki kanadını da “çıt” diye kökünden kırmış ve “hadi bakalım öt şimdi de görelim cik cik diye” demiş.
Kopek de büyük bir sadakatle Adam’ın yanı başında durmuş, efendisini seyrediyormuş. Adam kızdığı için, niye kızdığını pek de anlamadığı halde o da kızmışmış Güvercin’e.
Zavallı Güvercincik kırık kanatlarının acısıyla tam cik demiş dememiş ki, Köpek bir hamlede atılıp onun incecik boynunu ısırıvermiş.
O günden sonra güvercinler insanların bahçelerine hiç konmamışlar Asya’cık. Onlar hep büyük kubbelerin önündeki ve büyük çınarların altındaki meydanlarda-o da toplu olarak gezmişler… Çünkü ne olur ne olmazmış Asya’cık.

Not: Adam’ın adı Talat, Güvercin’inki Hrant’mış. Köpeğin adı masallarda olur ama tarihte olmazmış.

Sena Adalı

Hrant ve Türkler

2007-01-24T12:49:00.000+02:00

Bir avuç avuntu arayışından olsa gerek, günlerdir net'te deli gibi Hrant yazıları okuyorum. Blog alemine anlaşılmaz, hatta ürkütücü bir kayıtsızlık hakim... Sahi, iletişim devrimi yaratacak yeni medya platformu bu muydu? Böylesine sıcak bir gelişme karşısında, blogger'ların eli klavyeye gidemiyor mu? Söyleyebilecekleri şeyler bu kadar cılız mı? Ya da bir cinayetin, tek başına geleceğimizi ne denli karartabileceğinin ayırdına henüz varamamış olabilirler mi? Her neyse...

Yine de Hrant'in ardından, basında epeyce güzel söz sarf edildi. Mide bulantısı yaratanları geçiyorum, ama karşıtlarına dahi tuhaf bir ilham verdi Hrant'ın ölümü. Hani önceki yazılarını bilmezsen iki yüzlü olduğunu anlamayacağın kalemlerden bile yaratıcı cümleler döküldü kimi kez... Bu bir anlık insaniyet şokunu da Hrant'a borçlusunuz ya, şu allahın işine bakın!

Hepsi bir yana; şu iki yazı, kesip duvara asılacak cinsten: Hrant ve Türkler. Böyle yazınca, yeni bir başlık gibi oldu, ki bu yazı da yazıldı/yazılıyor/yazılacak.

Aram yoktur pek futbolla, ama sabah güzel bir 'futbol' yazısı bile okudum. Üstelik, sinema yazarlığından terfi etmiş değerli bir imzadan: “Maç daha bitmedi”…

Bir de, ekşisözlüğe taze eklenmiş içten bir giriş...

Okuma notları

2007-01-24T06:29:00.000+02:00

Efendim, katilin örgütsel bağlantısı saptanamamış. Şey pardon, konu henüz soruşturma aşamasındaymış... Meğer cinayette ‘siyasi’ boyut yokmuş. Azmettiren kişi, mahalle arkadaşıymış... vs. vs.
Buyrun size örgütsel bağlantı konusunda ipuçları verecek bir uzman görüşü. Bu topraklarda yetişmiş bir başka azınlık mensubunun, Herkül Millas’ın kaleminden:

“…Uluslar saptanmakla kalmamış, kimileri daha üstün kimileri ise daha aşağı görülmüştür. Sosyal Darwinist bir anlayışla da üstün olanlara, örneğin Aryan ırkına, dünya nimetlerinden eşit olmayan bir pay vermek uygun ve bir hak sayılmıştı. Irkçılar başka uluslara karşı içlerinde beslediği kini, çeşitli bahanelerle meşrulaştırıp saldırgan eylemlere yönelmişlerdi. R. Barth ilkel toplumlardan başlayarak tüm toplumlarda görülen grup kimlik duygusunun, ‘dışlayan’ bir bilinç olduğunu söyler; ‘barbarlar’, ‘gavur’ nitelemeleri tipik örneklerdir. Ulusçuluk da kendi grup kimliğini bu dışlayan duygu ve yaklaşım üstüne kurar.

“Kültür bir yaşama biçimi, çevreyle belli bir ilişki içinde olma yordamı ise, bir sanat uygulaması, bir teknik ve ekonomik etkinlik biçimiyse, zamanımızdaki dünya insanları arasında, özellikle komşu ülkeler arasında bu ‘kültür birliği’ ya da ‘kültür yakınlığı’ hiç olmazsa belli bir dereceye kadar doğal olarak vardır. Ama ulusçu ideoloji kişilerin bunu görmelerini engeller. Kendilerini, hemen hemen aynı ‘kültürü’ paylaştıkları (ve başka bir ulus olan) komşu insanlara yakın görmezler, binlerce yıl önce ve bütünüyle farklı bir ‘kültür’ün insanları olan kimselere –tarihin karanlıklarında kaybolan bu insanlara ‘atalarımız’ denir- yakın görürler.”
--Herkül Millas, Yunan Ulusunun Doğuşu

Demek ki neymiş: Hrant’ın katili ulusalcı ideolojidir. Sırtını dayadığı örgüt, dünyada iki yüzyıldır egemen olan gelmiş geçmiş en büyük örgüttür. Bugüne kadar milyonlarca insanın canını almıştır ve ne yazık ki, daha da çok alacaktır.

"yarım ağız taziyeler"

2007-01-21T00:16:00.000+02:00

fazla söze ne hacet...

2007-01-19T15:35:00.000+02:00

Üç şehir

2007-01-16T22:37:00.000+02:00

"The mystery of the world is the visible, not the invisible."

O. Wilde

1, 2, 3 mekan, üç fotografik hikaye...
Arif Aşçı’nın İstanbul’u, M*A*S*H Irak - Thomas Dworzak, Londra’nın yitik kuşağı - Simon Wheatley.

365 gün

2007-01-09T10:17:00.000+02:00

Bir erkeğin aynı kadına 50 yıl boyunca tutkulu bir aşkla bağlı olması mümkün müdür? Üstelik kadın evli ve çocuklu, aşk da düpedüz platonikken? 14. yüzyılda yaşamışsanız, hele adınız da Francesco Petrarca ise, pekala mümkün demek ki. Şair, Laura adlı genç kadınla kilisede karşılaştığında tarih 6 Nisan 1327 imiş; kadıncağız 21 yıl sonra vebadan öldüğünde takvim yine 6 Nisan’ı gösteriyormuş. Laura'ya duyduğu ölümsüz sevgi, kadının ölümünden sonra da sürmüş, Petrarca ona şiirler dizmeye devam etmiş. 365 soneden oluşan Canzoniere işte bu şiirlerin toplamından oluşuyor; yılın her günü için bir şiir…

Kendisi de bir şair olan, ‘underground’ sinemanın yaşayan en önemli isimlerinden Jonas Mekas, 2007’de buna benzer bir işe kalkışıyor. 365 film projesi kapsamında sitesine her gün bir kısa film yüklüyor. Download işlemi biraz dolambaçlı olmakla beraber (şurada bir yol tarifi var), filmleri gününde ücretsiz indirebiliyorsunuz. 84 yaşındaki sinemacı, Petrarca’ya adadığı bu çalışmayı yıl sonuna kadar sürdürür umarım. Çoğu sinemasal bir değer taşımasa bile, New York entelijensiyasıyla dirsek teması içinde olan emektar bir sinemacının hayatından görsel kesitler izlemek, yeterince ilgi çekici… Bugünkü 6 dakikalık film örneğin, Mekas, Susan Sontag ve Bela Tarr arasında geçen, 2001’de kaydedilmiş bir muhabbetin video kaydı; neden ‘e-mail’ kullanmadıklarını tartışıyorlar…

‘365 gün’ oyununu müziğe taşıyanlar da var. Ve yine New York merkezli bir proje: Bağımsız wfmu radyosu, eski plaklardan her gün en az bir şarkıyı mp3 olarak sunuyor. (Ki radyo, 2003’te de aynı işi yapmış.)

Fotoğrafçılar geri durur mu? Bu da Toronto’da yaşayan bir İranlının, fotoğrafçı Sam Javanrouh’in sitesi. Üç buçuk yıldır istikrarlı biçimde sürdürdüğü bir uğraş; Sam, nam-ı diğer WVS (ismini ters-yüz ederek elde ettiği bir nick), sitesine her gün yeni bir fotoğraf yerleştiriyor. İmleçi üzerine getirince, bu güzel karelerin teknik/çekim detaylarını da görebiliyorsunuz.

Biraz geç ve tereddütlü oldu ama; nice 365 günlere demek için hala sebebimiz var demek…

Enternasyonal

2006-12-31T18:13:00.000+02:00

Yerli sinemada 2006'nın son sürprizi... Yılın en hoş, en yüreklere su serpen filmlerinden biri. Beynelmilel..

2006-12-31T16:55:00.000+02:00

“İdam düpedüz ölüm değildir. Toplama kampı nasıl salt hapishane değilse, idam da yalnızca kişinin canından olması değildir. Birçok kanun önceden tasarlanan suçu, salt öfkeyle işlenen suçtan çok daha ağır hükümlere bağlamıştır. Önceden en inceden inceye düşünülüp tasarlanan cinayet idamdır. Hiç bir caninin eylemi, ne kadar ince hesapla hazırlanmış olursa olsun, bununla kıyaslanamaz. Çünkü kıyaslanabilmesi için, kurbanına kendisini öldüreceği günü önceden haber vermiş ve o andan itibaren kurbanını aylarca kendi merhametine terketmiş bir caniye ölüm cezasının uygulanması gerekirdi. Böylesi bir canavara kişiler arasında rastlanamaz.”
--Albert Camus

Yeni yıl temennileri

2006-12-29T17:26:00.000+02:00

En acayip USB şeyleri

2006-12-26T01:19:00.000+02:00

Flash disk tasarımında Japonlar, işin cılkını çıkarmış durumda. Uzakdoğu mutfağının iştah açıcı örneklerini mi istersiniz, suşi'lisinden mi arzu edersiniz, yoksa başparmaklısını mı, seçenekler gani... Altın kaplamalısının da yapıldığı rivayet ediliyor.
Bitmedi... Doğallık takıntısı olanlar için, odundan olanı bile var! Bunu ise Japonlara değil, son yıllarda 'sürdürülebilirlik' kavramıyla kafayı bozan Avrupa zekasına borçluyuz. Gün gelir tesbihlisini de görürsek hiç şaşmayalım.