Kimse barıştan söz etmiyor!

İbranice’nin yaşayan en büyük şairlerinden biri, Aharon Shabtai, 2006’daki Temmuz Savaşı sırasında, ülkesi İsrail Lübnan’a bomba yağdırırken şu cümleyi telaffuz etme cesaretini göstermişti: “Umarım ordu savaşı kaybeder; işte ancak o zaman daha akılcı, daha insani, daha tutkulu olacağız ve diğer insanlarla birlikte yaşama imkanı bulacağız.”
Bir de şöyle bir şiir yazmıştı: “Savaş zamanı / köylerden yanayım / camilerden / bu savaşta / Şii ailesinden yanayım / Tyre’den / anneden / büyükbabadan / minibüsteki sekiz çocuktan / beyaz ipek eşarptan yanayım.”
Şu aralar, benim ülkemde kimse barıştan söz etmiyor. Lanetlenmeyi göze alan bir avuç kalem dışında; rotatifler, uydu antenleri, manşetler savaşı bize milli maç aktarır gibi aktarıyor. Ve artan skorlara alkış tutmamız bekleniyor. Savaş makinasının en ufak bir insani reflekse tahammülü yok...
Oysa daha ta ne zaman, “Savaş, barışın sorunlarından korkakça bir kaçıştır yalnızca,” demişti Thomas Mann. Bir başkası, Bertrand Russell: “Vatanperverler, nedense hep vatan için ölmekten söz eder; vatan için öldürmekten değil.”
Biz de vatan için öldürüyoruz ha bire, insan öldürenlerin kötü bir şey yaptığını anlatmak için.